Maarten's Weblog

Maarten in Japan! deel 9

2011-09-21T18:26:00.004+02:00

Zo, dit is het laatste (en langste) filmpje. Iedereen bedankt voor het kijken en de vele leuke reacties die ik heb gekregen. Mocht je meer van Japan willen zien, dan kan je altijd nog mijn twee (één was niet genoeg) Facebook albums bekijken: album 1 en album 2. Tot snel in Nederland!

Maarten in Japan! deel 8

2011-09-13T04:47:00.001+02:00

Maarten in Japan! deel 7

2011-09-07T17:03:00.002+02:00

Maarten in Japan! deel 6

2011-09-05T19:31:00.000+02:00

Maarten in Japan! deel 5

2011-08-29T18:13:00.000+02:00

Maarten in Japan! deel 4

2011-08-07T17:09:00.002+02:00

Maarten in Japan! deel 3

2011-07-24T23:51:00.002+02:00

Maarten in Japan! deel 2

2011-07-17T13:27:00.001+02:00

Maarten in Japan! deel 1

2011-07-13T01:21:00.000+02:00

Nieuwe foto's grafrenovatie

2011-06-26T20:45:00.004+02:00

Net zoals vorig jaar zijn we ook deze lente, zomer en herfst met een aantal vrijwilligers te vinden op het oudste gedeelte van de begraafplaats aan de Hofstraat in Winschoten. Doel: het herstellen van de oudste grafmonumenten van onze stad. De voorgaande keren was ik zelf afwezig (druk, druk, druk!), dus kon ik geen foto's plaatsen. Tijd om dat goed te maken! Dit keer splitsten we ons op in drieën: een grote groepen heeft een aantal graven bevrijd uit de klauwen van de klimop en hedra, Henk ging zoals altijd verder met het schilderen van hekjes en ik heb mij gestort op de laatste te bestempelen grafstenen. Aaltje Smid haar graf is weer voorzien van een mooie laag verf; de steen van haar echtgenoot Klaas C. Niekamp wordt volgende keer afgemaakt. Ook leuk: de grafstenen van de eerste burgemeester van Winschoten, Eisso Post, en zijn vrouw en zoon, die wij vorig jaar terugvonden, zijn inmiddels door ons opgeknapt en onlangs teruggeplaatst op hun oorspronkelijk plek. Iets om trots op te zijn!

RuG lipdub met Pé en Rinus

2011-06-17T12:26:00.004+02:00

Een nieuwe internethit is geboren! Afgelopen zondag heb ik met Jop en Eva van de PanEssay en zusje Marleen meegedaan bij de lipdub van de Rijksuniversiteit Groningen. Natuurlijk gingen we "verkleed" als dokter, te zien op 1:00 en 3:30. Organisatie: Frank den Hollander (Rooie Rinus, nu grijs). Al met al een lange, maar superleuke dag gehad, eindigend in een geweldig filmpje, geschoten door neef Sjaak. Check hem snel hieronder!

Het is rond!

2011-05-30T00:37:00.004+02:00

Nog een dikke maand en dan is het zover! In juli begin ik namelijk aan mijn laatste co-schappen in Osaka. De vlucht is geboekt, ik heb een kamer vlakbij het ziekenhuis (zie onderstaande foto's) en alle papieren (bergen!) zijn opgestuurd en goedgekeurd. Kortom: eindelijk is alles rond. Ik ga naar Japan!

Pasen 2011

2011-04-24T22:02:00.003+02:00

Net zoals eerdere jaren hielden we thuis ook dit jaar een traditionele eiereetwedstrijd. Niet met de hele familie, want die zien we binnenkort al een hele week, maar gewoon met het gezin. Van echte concurrentie was dan ook geen spraken. Ik heb het dit jaar dus maar bij een "beschaafde" 10 eieren gehouden. Dat persoonlijk record van 16 verbreek een andere keer wel!

Lekker chippen

2011-04-05T18:11:00.000+02:00

Wie vandaag met de bus gereisd heeft zal ongetwijfeld de nieuwe hoofdsteuntjes gezien hebben. Goedkope zakjes met teksten als "Super dat je de chauffeur even gedag zegt!" sieren vanaf nu kennelijk het openbaar vervoer. Doel: de asociale burgers in de bus eindelijk eens opvoeden. Maar goed, doe je dat op zo'n manier? Gaan mensen hierdoor de chauffeur meer groeten?

Ik niet, ik ben door een bepaalde actie in het OV juist asociaal geworden. Vrij recent kwam ik er namelijk achter dat ik de buschauffeur helemaal niet meer groet. Reden: ik heb het te druk met in- en uitchecken. Normaal laat ik m'n kaartje zien en groet ik met een glimlach de chauffeur, maar sinds de OV-chipkaart ook in Groningen en Drenthe is ingevoerd moet ik een raadseltje oplossen voordat ik de bus in kan.

"Waarom wordt het lampje niet groen als ik mijn kaartje voor de lezer houd?" "Misschien moet ik hem zo houden?" "Of misschien zo?" *PIEP!* zegt het apparaat en eindelijk wordt het lampje op het zielloze kastje groen. Hoofdschuddend loop ik door. Ik hoor de trotste OV-chipkaart bezitter achter me echter alweer kreunen. Terwijl ik plaatsneem zie ik een rood lampje op het kastje verschijnen en de student die net nog achter me stond draait zijn kaartje voor een tweede keer. Ook de buschauffeur slaakt een zucht. En pas dan heb ik het door; ik heb de chauffeur helemaal niet gegroet. "Dit keer zal ik het niet vergeten" denk ik nog, terwijl ik bij mijn eindhalte een rood lampje probeer te vermijden. *PIEP!* Hehe, ik kan uitstappen. Eenmaal op straat stop ik mijn portemonnee weer in mijn tas. Verdulleme! Ik ben het weer vergeten!

Bureau voor Gamers

2011-03-13T23:26:00.005+01:00

Het is wat onzinnig om een bericht voor een tweede keer te herschrijven, puur omdat je het op een andere website plaatst. Daarom bij deze een eenvoudige kopie van wat ik eerder vandaag schreef op Bureau voor Gamers, mijn (nou ja, ons) nieuwe weblog dat helemaal gericht is op games en alles wat daarbij hoort. Geen nood: deze website blijft gewoon bestaan! Een bezoekje aan Bureau voor Gamers kan echter geen kwaad...

"Het is zover, Bureau voor Gamers gaat online! Een tijd geleden onstond bij Wesley Domingos en mij het idee om een eigen gamesblog te beginnen. Het moest geen standaard website voor nieuws en dertien-in-een-dozijn-reviews worden, maar een plek waar we onze eigen ideeën en bevindingen omtrent de gameswereld op een originele manier kunnen ventileren. Aparte columns, features over bijzondere onderwerpen, humoristische filmpjes, analyses van bizarre gadgets, interviews met kleine ontwikkelaars en ga zo maar door; eindelijk hebben we een goede plek waar we overal over kunnen schrijven. Vandaag, bijna een jaar na het oorspronkelijke idee, kunnen we eindelijk beginnen. Op het alsmaar veranderende Bureau voor Gamers zullen dagelijks verse artikelen verschijnen. Wesley, Duco en ik zullen onze uiterste best doen om je elke dag weer te vermaken met unieke posts. We zijn blij dat we jou al als lezer hebben kunnen aanspreken. Houd ons goed in de gaten en geef het woord door aan al je vrienden!" ~ 13 maart 2011, Bureau voor Gamers.nl

Spinvis: De Weerman

2011-03-10T23:04:00.002+01:00

Gisteren ben ik met Aletta naar het nieuwe optreden van Spinvis geweest. We hadden al een flinke te geleden de kaarten besteld, dus stiekem kwam het als een soort aangename verrassing dat we deze week in Groningen ineens naar een concert gingen. Vijf jaar geleden was ik ook al eens geweest, toen met de firma Beens. Sindsdien heeft Spinvis, een 50-jarige man met grijs haar, die op zijn zoldertje filosofische, Nederlandstalige liedjes in elkaar mixt, geen nieuw album meer uitgebracht. Het optreden van gisteren, dat luisterde naar de naam "De Weerman", bevatte dan ook eindelijke enkele nieuwe nummers (zoals deze) van zijn langverwachte vierde plaat. Ondanks het feit dat de heer Vis alle instrumenten voor zijn opnames zelf speelt en door elkaar mengt neemt hij zijn voor optredens een uitstekende band mee. Uiteraard werden er ook tal van "oude" bekende titels (zoals deze) ter ore gebracht. Na afloop kocht ik eindelijk, nadat ik er eerder al lang naar had gezocht, het debuutalbum Spinvis op vinyl, uiteraard mét handtekening. Nog even met Spinvis gesproken; in september verschijnt zijn nieuwe album, vol met vrolijke en droevige liedjes om weer helemaal in op te gaan. Prachtig optreden!

Japan

2011-02-20T22:17:00.005+01:00

Ik was helemaal vergeten om over iets heel belangrijks te bloggen; het laatste co-schap van dit jaar. Aan het einde van dit studiejaar vertrek ik namelijk voor een flinke tijd naar Osaka in Japan om daar co-schappen te lopen. Ik zal vier weken op de abdominale (buik) chirurgie en vier weken op de orthopedische chirurgie de buitenlandse stagiair uithangen. Voornamelijk de abdominale chirurgie, met al zijn kijkoperaties, heeft mijn interesse, en in het geavanceerde Japan ben ik aan het juiste adres. Na de stages begint mijn zomervakantie, dus dan blijf ik nog iets langer plakken.
Ik ben al maanden aan het voorbereiden en een paar weken geleden kwam het hoge woord er dan eindelijk uit; halverwege juli kan ik beginnen in het Osaka University Hospital. Ik heb zelfs al een eigen flatje weten te regelen. Ook ben ik sinds een half jaar bezig om mezelf Japans te leren. Tellen, de weg vragen, een bestelling doen in een restaurant, vreemde tekens leren... het lijkt wel of je weer een vreemde taal leert op de middelbare school. Gelukkig is het minder moeilijk dan het klinkt; Japans is een simpele, logische taal met eenvoudige grammatica en weinig uitzonderingen. Een goed gesprek met een patiënt zal er niet inzitten, maar dat hoeft ook niet op de OK. En de artsen spreken gelukkig ook een woordje Engels, dus qua taal zal het geen probleem worden. Zolang ik me op straat maar kan redden.

Een tijdje geleden kreeg ik van mijn contactpersoon in Osaka te horen dat er ook twee Japanse geneeskunde studenten in Groningen verbleven. In het kader van de culturele uitwisseling heb ik lekker oer-Hollandse hutspot voor hen gekookt. Gelukkig sloeg het aan! In ruil daarvoor kan ik over een paar maanden een Japanse maaltijd van mijn collega's verwachten. Het was erg leuk en interessant om alvast met hen te spreken over de vele verschillen tussen onze beide landen. Ook kon ik de taalkennis alvast peilen; de één kon perfect Engels spreken, terwijl ik tegen de ander beter Japans kon praten.

Het is nog even afwachten en er moet nog steeds een boel gebeuren, maar het zit er zeker aan te komen! Houd vanaf juli mijn site dus extra goed in de gaten, want ik zal natuurlijk extra veel gaan bloggen vanuit het land van de rijzende zon.

Postzak als iPad hoes

2011-01-19T00:26:00.003+01:00

Al tijden was ik op zoek naar een mooie, stevige hoes voor mijn iPad. Natuurlijk had ik mijn coole iPad sok, maar die is voor het reizen niet bijzonder betrouwbaar. En eigenlijk zijn er verder geen mooie, goed beschermende hoezen te vinden. Tenminste, totdat ik er zelf eentje liet ontwerpen. Bij een online naaiatelier heb ik onlangs een hoes (naar eigen ontwerp) laten maken van een oude postzak. Je weet wel, waar ze voor de uitvinding van de e-mail de post mee ophaalden uit de brievenbussen. Op verzoek werd mijn hoes gemaakt van een postzak uit 1988, mijn geboortejaar. Als die stof zolang meegaat dan moet het wel stevig zijn. Daarnaast is de hoes ook gewoon erg mooi geworden!

Samenvatting 2010

2011-01-06T22:25:00.003+01:00

Net zoals elk jaar (2005, 2006, 2007, 2008 en 2009) ook dit jaar weer een samenvatting van de posts op Maarten's Weblog. Central thema's voor 2010 zijn co-schappen, reizen (inclusie de vele foto's) en de grafrenovatie in Winschoten.

Januari bestond voornamelijk uit de obligate nieuwjaarswens en een creatief stroomschema voor dronken mensen, een broodnodige gadget voor ieder studentenhuis.
Een maand later, in februari, uitte ik ook mijn muzikale creativiteit door de mondharmonicatabs voor het Grönnens Laid uit te zoeken. Er was gelukkig ook een serieuze post over het grote vertrouwen van patiënten in hun artsen. Februari eindigde met een knutselwerkje: een "nieuwe" lampenknop voor mijn kamer. Bijzonder nuttige informatie, nietwaar? Het lijkt Twitter wel!
Toen mijn co-schap op de gynaecologie afgelopen was ging ik begin maart met mijn vader naar Londen. Het zou één van de vele leuke reizen van 2010 worden. Later die maand schreef ik een "natuurverhaal" over het lieveheersbeestje.

In april vierden we weer Pasen en hielden we met de familie de jaarlijkse eiereetwedstrijd. Score van dit jaar: dertien! Een ander mooi feest was hetPanacea gala. Ik krijg weer hoofdpijn als ik terugdenk aan de ochtend daarna, maar het was wel reuze gezellig!
Mei was voor mij de maand dat ik eindelijk duidelijk maakte dat ik niet Epke Zonderland ben. Helaas mocht het niet baten; ook tijdens mijn co-schappen in Emmen word ik elke week nog wel een keer voor de Friese topsporter aangezien. Ik had Epke overigens al een keer geïnterviewd voor één van de vele bladen waar ik inmiddels voor schrijf. Halverwege het jaar moest ik dan ook even de tussenstand qua bladen opmaken.
In juni ging ik weer eens op vakantie. Dit keer vloog ik naar Marijn en Germa in Stockholm voor een te gekke steden/natuurtrip. Later die maand verscheen de nieuwe Games Guide Light over Super Mario Galaxy 2, waar ik ook aan heb meegewerkt. Ook begonnen we in juni met de grafrenovatie op de begraafplaats aan de hofstaat in Winschoten, inmiddels een supergeslaagd project.

Juli was qua bloggen niet zo interessant. Ik schreef namelijk alleen maar meer over de grafrenovatie. Zo vonden we onder andere het graf van de eerste burgemeester van Winschoten terug!
In augustus, toen de vakantie alweer afgelopen was, kreeg ik de kans om als één van de eerste Nederlanders de nieuwe Nintendo 3DS te testen. Wesley Domingos en ik maakten natuurlijk een prachtige reportage van deze leuke perstrip. Ook had ik in augustus eindelijk tijd om de foto's van zomervakantie van Jasper en mij naar Praag en Berlijn online te plaatsen. En daarmee staat het aantal bezochte wereldsteden van 2010 al op vier! Ook werd in augustus nog eenmaal op de begraafplaats geklust.
In september stond het bloggen wederom in het teken van diezelfde renovatie. Ik schreef ondertussen nog even over mijn voorliefde voor iSokken, maar al vrij snel ging het weer over de Winschoter begraafplaats, die deze maand echt zijn vorm weer terugkreeg.

Oktober was de maand van de publicaties. Ik plaatste eerst mijn eerste co-column van 2010 over de lange tocht naar Emmen. Ook werd ik gevraagd om een stukje te schrijven voor het Groninger Landschapsbeheer.
In november mocht ik weer eens op reis. Plotseling werd ik gebeld of ik wel een Wii-game wilde testen... in Disneyland Parijs. Wat volgde was een geheel verzorgde luxe trip volg met leuke verrassingen, zoals interviews met de makers en een tekenles van de tekenaar van Mickey Mouse. Eenmaal terug in Nederland lag de volgende toffe tekening ook alweer in de bus: tekenaar Jean-Marc van Tol had voor mij een (nieuwe) persoonlijke Fokke & Sokke getekend. De maand eindigde met de belangrijkste beroemdheden van allemaal; de Groninger artiesten Rooie Rinus & Pé Daalemmer. Ik zat vooraan bij hun eerste try-out van de geniale Oud & Nieuw show, moest op het podium en heb twee avonden met ze geborreld. Ik heb volgens mij nog altijd een enorme smile op mijn gezicht. (Overigens stond ik daarna plotseling ook met naam en toenaam op de Pé & Rinus Facebookpagina.)
In december zijn we nog tweemaal (zie hier en hier) bezig geweest met de grafrenovatie. Niet op de begraafplaats zelf, maar bij dé Winschoter grafsteenmaker. Ons doel; de grafstenen van de eerste burgemeester, zijn vrouw en zijn zoon opknappen. Daarna maakte ik een definitieve lijst met publicaties voor 2010. Het zijn er weer meer dan vorig jaar, dus dat "kon minder". De laatste blog van 2010 ging uiteraard weer over een vakantie (hoofdstad nummer zes), want toen ging ik met Aletta naar Dublin.

Kortom: 2010 was weer een te gek jaar. Veel gereisd, veel gestudeerd, veel geschreven en veel meer andere leuke dingen gedaan. Goed voornemen voor 2011? Alles nog meer doen! En meer!

Veul Haail en Zegen

2011-01-02T21:14:00.002+01:00

Allereerst vanuit Groningen de allerbeste wensen voor 2011! Hier hebben we, zoals dat inmiddels traditie is geworden, op het balkon het jaar goed ingeluid met de Top 2000, sterretjes en natuurlijk onze heuse "oliebollenmachine". Natuurlijk luisterden en keken we ook naar Pé & Rinus op TV Noord (herhalings hier en hier) om het feest compleet te maken. Helaas ontbraken Dianne en Lars, maar die zijn er, zeker na het zien van onze gezellige foto's, volgend gewoon weer bij!

Publicaties 2010

2010-12-28T23:41:00.004+01:00

Voor mij was 2010 een perfect jaar wat betreft publiceren. Naast de gebruikelijke bladen, zoals de Games Guide of de PanEssay, werd ik ook voor talloze andere geschreven media ingezet. Nu het jaar alweer ten einde is leek het mij een goed idee om alles eens op een rijtje te zetten. En natuurlijk volgend jaar nog meer schrijven!

Sanoma
- Games Guide, gemiddeld twee tot vier pagina’s van mij en tweemaal de covertitel (Red Steel 2 en Epic Mickey)
- Games Guide Light, meegewerkt aan de Super Mario Galaxy 2 uitgave
- Disney XD Magazine, #5 2010, meegewerkt aan de gamespagina
- ZoZitDat, #1 2011, gamespagina geschreven
- Nickelodeon Magazine, #13 2010, gamespagina geschreven
- Gamer.nl Jaarboek 2010, jaarlijks terugkerende gamesamenvatting, Epic Mickey pagina geschreven

Geneeskunde
- PanEssay, elke uitgave de omslagofoto, co-column en Vrouwe Panacea strip
- Co-Nieuwsbrief, blad voor Groninger co-assistenten, tweemaal een column

Overig
- Landschapsbeheer, #2 2010, pagina over vrijwilligerswerk
- Winschoten Verandert, onlangs verschenen boek van mijn vader, in de colofon onder “fotobewerking”

Grafrenovatie dag VII

2010-12-24T15:41:00.002+01:00

Het is alweer twee weken geleden dat we bij natuursteenbedrijf De Weijs het graf van Eisso Post, de eerste burgemeester van Winschoten, opnieuw hebben voorzien van leesbare letters. De bijbehorende foto's had ik echter nog niet online gezet; dus bij deze. Overigens ben ik ook nog even langs de begraafplaats zelf gefietst. De reden waarom we daar niet bezig zijn geweest wordt dan snel duidelijk. Gelukkig levert de sneeuw wel mooie plaatjes op.

Grafrenovatie dag 6

2010-12-01T12:00:00.001+01:00

Al een paar weken is een groep van een dikke tien vrijwilligers bezig om het oudste deel van de Winschoter begraafplaats op te knappen. Er werden stenen hersteld, schoongemaakt en opnieuw beletterd, maar ook het groen werd aangepakt en zelfs aan vernieuwing van het oude grint werd gedacht. En hard werken loont; zo vonden we onder andere de grafsteen van Eisso Post, de eerste burgemeester van Winschoten. Via mijn weblog heb je de afgelopen maanden al het één en ander over dit bijzondere project kunnen lezen. RTV Blauwe Stad besteedde ook wat aandacht aan de restauratie in de uitzending van de afgelopen maand. Dankzij de wonderen van de moderne techniek (YouTube!) is de uitzending hieronder nogmaals te bekijken.

Vanwege het barre winterweer waren er afgelopen zaterdag geen graafwerkzaamheden op het oudste deel van de begraafplaats aan de Hofstraat in Winschoten. De vrijwilligers gingen daarom voor de derde keer naar werkplaats van natuursteenbedrijf De Weijs, dé plek voor al uw grafstenen, om daar de drie grafstenen van de familie Post op te knappen. De steen van de oud burgemeester wordt nog door het bedrijf zelf opgeknapt, maar de stenen van zijn vrouw en zoon waren reeds schoongemaakt en hersteld.

Wat rest is het weer zichtbaar maken van de bijna compleet weggesleten letters op de stenen. Oorspronkelijk waren de teksten zonder verf te lezen, maar vanwege de slechte conditie hebben we besloten om ze met wat zwarte verf te verduidelijken. Alleen door middel van een goed geplaatste bouwlamp waren de schaduwen van wat ooit duidelijke tekens waren te lezen. Na een aantal uren met maar liefst vier man aan de steen van zoon Jozua Wientjes Post te hebben gewerkt kwam de oorspronkelijke tekst eindelijk in beeld. Een hele inspanning... en de klus voor die steen is nog niet eens af!

Pé & Rinus in Winschoot

2010-11-27T15:17:00.004+01:00

Eigenlijk zouden ze niet meer zoals vroeger optreden, maar toch stonden Rooie Rinus en Pé Daalemmer eergisteravond weer op het podium. Vorig jaar zagen we de twee bekende Groningers al optreden bij het Glazen Huis in Groningen, maar dat was slechts een eenmalige actie voor het goede doel. Nu speelden de heren ter ere van hun 30-jarige oeuvre voor het eerst de try-out van hun oudejaarsvoorstelling. Op een heuse camping op het podium kwamen nieuwe, maar natuurlijk ook oude liedjes voorbij. Als één van de weinige jongeren voor in de (uitverkochte) zaal was ik natuurlijk de lul en moest ik ook het podium op. We (mijn ouders, oom, tantie en ik) hebben een prachtige avond gehad. Mijn kaken doen nog pijn van het lachen!

Meer Fokke & Sukke

2010-11-18T21:08:00.004+01:00

Net zoals twee jaar geleden liet ik ook dit jaar de nieuwe "Het afzien van ..." (het Fokke & Sukke boekje met de beste strips van het afgelopen jaar) uitgebreid signeren door tekenaar Jean-Marc van Tol. Niet in de Scholtens Wristers, maar gewoon via de Fokke & Sukke webshop. Geweldig dat Jean-Marc dat zomaar wil doen!

Epic Mickey persevent... in Disneyland!

2010-11-10T20:36:00.004+01:00

Wie schrijft, die komt nog eens ergens. Speciaal voor de promotie van Disney's nieuwe Mickey Mouse game voor de Wii, Disney Epic Mickey, ging ik samen met Bart (oude kennis van GBAParty, nu de PR manager van de Nederlandse uitgever van het spel), Toke (De Telegraaf), "andere" Maarten (NDC mediagroep) en Valentijn (stapel Belgische bladen) twee weken geleden naar Disneyland in Parijs. Want tja, als je een "Epic" game wil promoten moet je natuurlijk wel een episch persevenement zien te regelen. En dat is uitzonderlijk goed gelukt!

Woensdagavond laat kwamen we, dankzij de snelle TGV, aan in Disneyland. Al toen we onze hotelkamers zagen werd al snel duidelijk dat we wel een zeer luxe reisje aangeboden kregen; in het vier sterren hotel New York in Disneyland zelf kregen we allemaal een prachtige tweepersoonskamer waar zelfs de nodige cadeautjes al voor ons klaar stonden. En natuurlijk is overal heel subtiel Mickey Mouse in verwerkt, zoals in het dekbed en in de zeepjes.

De volgende ochtend moesten we er vroeg uit, want we hadden een drukke dag voor de boeg. Het begon met een presentatie van de game zelf. Ontwikkelaar Warren Spector, onder andere bekend van Thief en Deus Ex, vertelde ons meer over het spel en de achterliggende gedachtes terwijl Paul Weaver, onder andere mede-ontwikkelaar van één van mijn favoriete games, Donkey Kong Country 3, het spel op groot scherm speelde. Daarna mochten we zelf, onder het genot van een natje en een droogje, de game zelf onder handen nemen. De resultaten lees je uiteraard in de aankomende Games Guide, maar ik kan nu alvast verklappen dat het zeker geen slechte game is! Maar wacht, er stond nog veel meer op het programma. In kleine groepjes kregen we tekenles van de officiële tekenaar van Mickey Mouse. Op verzoek tekende hij voor mij Mickey en Goofy als dokter. Die komt dus sowieso aan de muur! Nadat ik had geleerd om Mickey Mouse redelijk te tekenen (serieus, ik kan het!) mocht ik samen met Valentijn de grote man zelf interviewen. Warren Spector is een buitengewoon aardige man en zelf een enorme Disney freak, dus als ontwikkelaar van een Mickey Mouse game kon hij zijn geluk niet op. Het interview zelf is overigens binnenkort te lezen op Gamer.nl. En toen was het inmiddels al behoorlijk laat in de middag. Zouden we nog wel tijd hebben om iets van Disneyland (en het nieuwe park, Walt Disney Studios) zelf te zien?

Alhoewel de wachttijden voor attracties als Space Mountain, Indiana Jones en de Hollywood Tower (aanrader!) normaliter een uurtje beslaan konden wij binnen vijf minuten instappen dankzij onze VIP tickets. Ik was eerder in Disneyland geweest, maar nog nooit zag ik zoveel attracties in zo'n korte tijd. Daarnaast is er ook een boel veranderd, zoals de toevoeging van Walt Disney Studios. Dus het was super om weer eens in zo'n mooi pretpark rond te dolen. We voelden ons dan ook weer heel eventjes kind...

Ook de Disney parade, die elke dag wordt gehouden, mochten we niet missen. Vanwege Halloween was het hele pretpark in "horror"-sfeer aangekleed. Zelfs het theekoepeltje in het midden van "Main Street" kreeg een enorme pompoen op het dak. Het is werkelijk waar verbazingwekkend hoeveel om te zien hoe vreselijk veel detail men in de gebouwen, personages en infrastructuur van Disneyland heeft gestoken. Alles klopt gewoon!

's Avonds aten we met alle aanwezige pers uit heel Europa in een Koreaans restaurant en gingen, zoals gebruikelijk op persuitjes, de Britten en "the Dutch" nog even goed naborrelen. De volgende dag moesten we er helaas alweer vroeg uit, want de TGV stond alweer op ons te wachten. We namen het ontbijt snel tot ons in een enorme balzaal waar zelfs te tafel in de vorm van Disney's beroemde muis waren geplaatst. Eenmaal in de trein viel iedereen vrij snel in slaap. Nog even dacht ik terug aan deze geweldige trip die geheel tot in de puntjes voor ons werd verzorgd. Maar ook mijn ogen konden niet open blijven. Ik werd in Brussel pas weer wakker gemaakt door de conducteur. Ik had de hele reis tot daar gedroomd over Mickey Mouse.

Artikel magazine Groninger Landschapsbeheer

2010-10-18T20:47:00.003+02:00

Speciaal voor het blaadje van het Groninger Landschapsbeheer schreef ik een stukje over het vrijwilligerswerk op de begraafplaats in Winschoten. Een scan vind je hieronder. En krijg nou wat: ze noemen ons werk "baanbrekend"!

Co-column #1 2010

2010-10-08T20:42:00.012+02:00

Voor de PanEssay, het tijdschift van Medische Faculteitsvereniging Panacea, schrijf ik de "co-column". Komende uitgave pakken we groots uit met een nieuwe lay-out, frisse artikelen en de mogelijkheid om het blad online te lezen. De eerste uitgave van dit jaar (jaargang 24) gaat zo rond deze tijd naar de drukker. Bij deze alvast een voorproefje!

Afgelopen jaar schreef Maarten op deze pagina over het wel en wee van zijn leven als junior co-assistent in het UMCG. Leuke stages en grappige patiënten, maar ook vervelende toetsen en langdradige onderwijsmoment kwamen voorbij. Een jaar vol nieuwe ervaringen en gezichten. Maar wacht, er is meer! Eind september verruilde Maarten het UMCG voor het Scheper ziekenhuis in Emmen om daar te beginen met zijn senior co-schappen. Ook dit jaar wordt de gang van zaken uitgebreid beschreven in de co-column.

Op moment van schrijven is het 6:30, ik zit in de bus richting Emmen. Lang leve de techniek, want zonder mijn mobieltje zat ik moederziel alleen in een duistere bus die langzaam door een niemandsland van weilanden en bomen sukkelt. Het is maar goed dat ik nu even tijd heb om een column te pennen, want tijdens de afgelopen vakantie heb ik té veel andere dingen gedaan. En als ik niets te doen heb, dan wil ik nog wel eens in slaap vallen. Even komt de bus tot stilstand; wij, de stille buschauffeur en ik, zijn bij de halte bij Gieten. Een totaal niet uitgeslapen dame in een knalrode bodywarmer stapt in en gaat een paar stoelen voor me zitten. Ze krabt een paar keer aan haar achterste en valt vervolgens in slaap. Kennelijk hoeft zij geen column te schrijven...

"Ik zie nog net een pinguïn voor de bus wegschieten."

Hoe dan ook, ik ben wederom op weg naar Emmen, de plek waar ik komend jaar mijn senior co-schappen ga lopen. Ik hoor je denken: “My God, Emmen, of all places!” Tja, senior co-schappen kan je als doodnormale student simpelweg niet in Groningen lopen; je bent in je vijfde jaar verplicht om naar steden als Sneek, Zwolle, Deventer of zelfs Almelo af te reizen. Sommige studenten gaan dan ergens anders op kamers, sommigen gaan bij hun ouders wonen en een enkeling, die bijvoorbeeld in het pittoreske Hardenberg wordt geplaatst, krijgt van het ziekenhuis zelfs een gratis kamer (met eten!) aangeboden. Al dat verhuizen vind ik maar niks. Ik heb een chille kamer en ik ben nog lang niet “op Stad” uitgekeken. Daarom heb ik besloten om Emmen en Friesland (je kan geen stad kiezen, je kiest gewoon de hele provincie) bovenaan mijn lijstje te zetten. En zodoende moet ik elke dag om half zes opstaan om naar Emmen te reizen. Inderdaad: “Emmen of all places!”

Maar goed, er zijn ook een boel positieve punten. Ik hoef niet te verhuizen en de laatste co-schappen (huisartsgeneeskunde en sociale geneeskunde) zijn iets dichter bij huis te plannen. Daarnaast ben ik druk bezig om het allerlaatste co-schap nog véél verder van huis te regelen. Maar ook het Scheper ziekenhuis zelf is absoluut niet verkeerd. De artsen zijn, tot nu toe, allemaal heel aardig en de werkdruk ligt een stuk lager dan in het UMCG. En ook de kennis die je nodig hebt lijkt minder. Natuurlijk moet je zoveel mogelijk paraat hebben, maar je komt toch minder zeldzame en uitzonderlijke gevallen tegen dan in een academisch ziekenhuis. “If you hear hoof beats, think horses, not zebras” schreef Samuel Shem in zijn The House of God. Het is ironisch om te zien dat er juist in dé dierentuinstad van Nederland minder “zebra’s” voorkomen dan in Groningen.

Plotseling staat de bus op de rem en ik zie nog net een pinguïn voor de bus wegschieten. Wow, dat was onverwachts! Vervolgens zie ik vol verbazing nog een pinguïn, ditmaal in de bus. Hij stapt op me af en zegt “Dit is de laatste halte, je moet er uit.” Met een schrik doe ik mijn ogen open. Ik zie de vrouw in de rode bodywarmer mij aankijken. “We zijn in Emmen hoor, je mag weer wakker worden.” Kennelijk ben ik toch in slaap gevallen. Ik knik vriendelijk naar de mevrouw en spring uit de bus. Poehpoeh, elke dag zo vroeg naar Emmen. Het gaat een pittig jaar worden, maar ik weet zeker dat ik me goed ga vermaken!

Grafrenovatie dag 5

2010-09-25T22:22:00.002+02:00

Het was voor mij een korte dag vandaag op de begraafplaats in Winschoten, want er was meer te doen dan alleen graven opknappen. Daarom dit keer een korte blog met een paar fotootjes. Wat als eerste opviel waren de vele bergen werk die door de werklui, die door de week aan het werk zijn, zijn verzet. De graven dokter Albert Busscher en zijn vrouw, die ik een dikke twee maand geleden onder de grond vond, zijn gelijmd en liggen weer op een prachtig nieuwe betonnen ondergrond. Ook de steen van de vrouw van Willem Boedeltje, van wie ik weken geleden al de steen opnieuw had beletterd, was gelijmd. Daarom kon ik vandaag het graf van het echtbaar Boedeltje-Hilkamp afmaken; de steen van Trijntje Hilkamp kreeg nieuwe letters en de bak in het graf werd gevuld met vers grint. Ook de andere vrijwilligers zijn vandaag flink bezig geweest. Iedereen deed weer zijn of haar favoriete taakje: Trees sloeg aan het beletteren, Roel en Bert doken in het groen en Henk en Peter gingen, zoals elke week, bezig met het opknappen van één van de vele hekjes. Wanneer je nu over het oude gedeelte van de begraafplaats loopt zie je nauwelijks nog kapotte, overwoekerde of verweerde graven. Er is in de afgelopen weken zoveel gedaan dat het alweer zeer netjes begint te lijken. Er moet hier en daar nog wel wat gedaan worden, maar de puinhopen die we een tijd terug aantroffen zijn er allang niet meer.

There's a sock for that!

2010-09-17T14:14:00.002+02:00

Jarenlang heb ik mijn iPod Touch warm gehouden en beschermd met een mooie, groene iPod sok. Een geweldig hoesje dat vraagt om meer. Daarom presenteer ik hierbij: sokken voor mijn iPod, iPhone, iPad, Nintendo DS Lite en Nintendo DSi. Zucht, waren er ook maar zulk soort dingen in voetvorm om mijn voeten warm te houden...

Vierde dag grafrenovatie: "Post mortem"

2010-09-04T21:50:00.015+02:00

Na een eerste, tweede en derde dag volgde vandaag ook een vierde moment waarop de groep vrijwilligers aan de slag ging op de begraafplaats op het oudste gedeelte van de begraafplaats aan de Hofstraat in Winschoten.

Vandaag stond de grafrenovatie vooral in het teken van de graven van de eerste burgemeester van Winschoten, zijn vrouw en zijn zoon. Eisso Post werd in 1811 door de Fransen benoemd tot "maire" van Winschoten. Toen Nederland weer werd hersteld (1813) bleef hij "schout", totdat Winschoten in 1825 als één van de laatste plaatsen in Nederland stedelijke rechten verkreeg en die titel in "burgemeester" veranderde. Natuursteenbedrijf De Weijs, al meer dan 80 jaar de grootste leverancier van Winschoter grafstenen, heeft aangeboden om deze drie graven professioneel op te knappen. Vandaag zijn de graven gelicht en meegenomen naar de werkplaats van De Weijs, alwaar ze komende tijd worden gerestaureerd. Ook de lokale pers (Dagblad van het Noorden, Streekblad, RTV Blauwe Stad) was volop vertegenwoordigd, dus houd media goed in de gaten. Ik werd zelfs al gebeld door het Dagblad of zij foto's van voorgaande dagen mochten gebruiken voor op hun website. Voorzien van een goede bronvermelding kan dat natuurlijk altijd.

Maar natuurlijk is er ook weer een boel ander werk verzet. Hero is de hele dag bezig geweest op een boom uit een graf te halen, Trees heeft weer een aantal stenen beletterd, Peter heeft een hekje geverfd en Roel, Bert, mijn vader en ik hebben als multi-inzetbare werkkrachten wat andere klusjes geklaard. En met zulk lekker weer is dat absoluut geen straf.

Een grafsteen in één van de hoeken van het Post graf lag al half bloot door voorgaande werkzaamheden en vroeg erom om op zijn minst eventjes bekeken te worden. Onder het zwarte zand kwam een prachtig beeldhouwwerk van een ridder en een doodshoofd tevoorschijn. Helaas ontbreekt, op een paar stukken na, het bovenste gedeelte van deze steen. Restaureren zit er dus niet in en daarom verdwijnt hij binnenkort weer onder de zoden. Toch mooi om dit kunstwerkje toch nog even voor de dag te halen.

Voortaan wordt iedere laatste en eerste zaterdag van de maand door ons gewerkt op de begraafplaats en komende weken wordt er door de bouwvakkers van Landschapsbeheer ook nog wat ruig werk verzet. Zo gaan we in ieder geval de winter in met een mooi stuk opgeknapte Winschoter historie.

Grafrenovatie - dag 3

2010-08-29T14:53:00.004+02:00

Na een paar weken vakantie is de groep Winschoter vrijwilligers weer aan de slag gegaan met de renovatie aan de begraafplaats aan de Hofstraat. Er is weer flink wat werk verzet, dus het is weer tijd voor een kort verslag.

Afgelopen week zijn de medewerkers van Landschapsbeheer Groningen al flink bezig geweest met het "grove werk", zoals grafstenen lichten, nieuwe betonvloertjes storten en metselen. De grafstenen van Dr. Albert Busscher en zijn vrouw, die ik een paar weken terug vond onder de graszoden, zijn inmiddels gelicht en zullen binnenkort "gelijmd" en teruggeplaatst worden. Ook de graven van de eerste burgemeester van Winschoten, Eisso Post, en zijn vrouw en zoon zullen binnenkort onder handen worden genomen. Deze week moest met name de natuur het ontgelden; alle overgroei werd verwijderd en veel graven zagen sinds tijden weer daglicht.

Mijn vader en ik hebben de stenen van respectievelijk Tonko Edens en zijn vrouw Frouwke Niemeijer voorzien van een nieuw laagje zwarte verf. De graven liggen vlakbij de entree van de begraafplaats en zagen er grauw en onopvallend uit. Nu ziet de begraafplaats er bij binnenkomst in ieder geval iets mooier uit, maar moet nog een boel gebeuren...

Net rond koffietijd trok een donkergrijs wolkendek over. Voordat deze wolken braken hadden we de mooiste luchten. En toen het ging regenen hadden we "een lekker bakkie pleur".

In de rij van de familie Post, met oud burgemeester Eisso Post op het ene en één van de vorige bewoners van het huis van mijn ouders op het andere uiteinde, ontbreekt een aantal graven. Ze zijn niet weg, maar liggen allemaal onder het maaiveld. Niet alle graven worden opgehaald, maar voor de vorm worden wel enkele grafstenen, vaak met het prachtige logo van de familie (het Post-zegel zeg maar), blootgelegd. Eén steen in het midden van de rij stak met één puntje boven het gras uit. Zonde om zo te laten liggen toch? Na een uurtje graven ontdekte ik wie er onder mijn voeten lag; nog een Eisso Post!

Komende week zullen meer graven gerenoveerd worden door de professionals en komende zaterdag mogen wij weer aan de slag. Na al dat werk begint het op de begraafplaats zowaar ergens op te lijken. Met een paar maanden ziet het er ongetwijfeld weer perfect uit!

Roostervrije week #4 - Praag en Berlijn

2010-08-20T22:07:00.003+02:00

Mijn voornemen om dit jaar al mijn zogenaamde roostervrije weken te benutten is meer dan geslaagd! Het was mijn plan om elke week waarin ik geen junior co-schappen hoefde te lopen te besteden aan reizen. De eerste week ging naar vrienden en familie in Amsterdam en enkele andere Nederlandse steden, de twee week vloog ik met mijn vader naar Londen, de derde week bezocht ik Germa en Marijn in Stockholm en de allerlaatste roostervrije week, die ik had tijdens mijn co-schap neurologie, reed ik met Jasper naar Praag en Berlijn. Dat zijn zomaar even vijf hoofdsteden in een jaar! En dan moet zomervakantie nog beginnen... Wie zegt dat een co-assistent geen vrije tijd heeft?

Met het Golfje van Jaspers vader waren we al binnen een paar uur in de hoofdstad van Tsjechië, maar het duurde even voordat we ons hostel gevonden hadden. Dat was ook niet zo verwonderlijk, want het oude Praag is een doolhof van kleine gangetjes en prachtige gebouwen. Daarnaast hadden we geen centralere overnachtingsplek kunnen vinden; ons hostel zat tussen dé twee grote attracties, het oude stadsplein en de Karelbrug. 's Avonds zijn we alvast even door de stad wezen slenteren en vergaapten we ons aan alle prachtige gebouwen die overal, en dan bedoel ik echt overal, door het centrum staan. Vrijwel alle huizen zijn prachtige, oude gebouwen die in de laatste jaren mooi gerenoveerd zijn. Uiteraard moesten we ook alvast de pils, zoals dat in het Tsjechische Pilsen werd uitgevonden, inspecteren. Iets minder bitter dan ons bier, alleen verkrijgbaar als halve liter en spotgoedkoop.

Ook over het ontbijt kunnen we niet klagen. Ok, een warme apfelstrüdel met verse appels en noten is natuurlijk niet heel erg gezond, maar wel verrukkelijk lekker. Na het ontbijt zijn we richting het kastelencomplex aan de overkant van de rivier de Moldau gelopen om daar de Sint Vitus kathedraal, het paleis en de regeringsgebouwen te bekijken.

De kathedraal is van binnen indrukwekkend, maar het uitzicht dat je hebt over de oude stad vanaf de toren is misschien nog veel indrukwekkender. Omdat het kastelencomplex aan de zijkant van de stad staat heb je vanaf hier een prachtig uitkijkje over Praag.

Hoe het gigantische complex in elkaar steekt wordt overigens niet duidelijk. Overal staan oude en nieuwe gebouwen, sommigen helemaal tot aan de Moldau toe. Al honderden jaren bouwen de verschillende machthebbers hun kastelen, kerken en paleizen op deze plek. Ik heb dus ook geen flauw idee wat bovenstaand gebouw precies is, maar het ziet er in ieder geval indrukwekkend uit.

De Joodse buurt staat vol met prachtige synagoges (zoals de "Oude Nieuwe Synagoge") en was vroeger het ghetto van Praag. Tegenwoordig verkopen kraampjes onder de Joodse begraafplaats keppeltjes en andere religieuze voorwerpen en worden de straten overspoeld met toeristen.

Eén van de meest toeristische attracties is de astronomische klok op het oude stadsplein. De klok is zo'n 500 jaar oud en geeft naast de tijd ook de datum en allerlei astronomische data. Om de twee uur gaan tevens de luikjes naast de klok open en komen, terwijl de klok luidt, verschillende heiligen voor de ramen langs. Het plein voor de klok staat dan vol met toeristen die, zodra het ritueel begint, helemaal stil worden of zachtjes "ooooh" roepen. Vervolgens speelt een man met een zilveren trompet een riedeltje vanaf de toren; pas daarna gaat iedereen applaudisseren. En dat terwijl het toch echt een redelijk saaie klok en een saai ritueel is. Iedereen komt ook eigenlijk om de anti-climax te ervaren, niet omdat het zo'n geweldige beleving is.

Vervolgens zijn we richting het Wenceslasplein gestruind en hebben we, aan het einde van het plein, het museum bekeken. Langs het plein staan, zoals overal in de Praag, de meest mooie gebouwen in allerlei oude stijlen, van barok en neo-classicisme tot Jugendstil en art deco.

De avondmaaltijd en het obligate pilsje nuttigden wij op, zo bleek, het op één na mooiste plekje van Praag. Voor weinig geld aten we zalmpasta en soep en keken we prachtig uit op het kasteel en de Karelbrug. En wat een heerlijk weer!

Toen we 's avonds nog wat door de stad liepen stuitten we op de John Lennon-muur, een levend monument dat verdekt opgesteld is in het hartje van Praag. Na de moord op John Lennon werden Beatles teksten en hippie-symbolen op de muur geverfd. Nog altijd voegen mensen wat toe, dus de muur ziet er nooit hetzelfde uit (klik hier voor een foto reportage).

Het allermooiste plekje van Praag vonden pas een dag later. Jasper had plotseling een geniale ingeving: "waarom zit er niemand op dat eilandje?" We hebben een pilsje gehaald en zijn via een andere brug naar het eiland midden in de Moldau gelopen. Zon op de bol, voeten in het water en lekker genieten van het uitzicht. Wat een plek! Later troffen we daar een (nederlandse) orthopedisch chirurg die een tijdje in Praag aan het werk is. Hij wist al het één en andere van de stad, dus hij heeft ons meegenomen naar een typisch Tsjechisch restaurant waar we heerlijke, spotgoedkope goulash hebben gegeten. Vervolgens zijn we door de stad gaan struinen, maar binnen de kortste keren zaten weer op "ons" eiland. Die avond, toen het buiten te koud werd, zijn we blijven plakken in de Pilsener Urquell (het Tsjechische Heineken) bar, een café waar oude bierketels zijn hergebruikt als bar zelf. Even een snelle recap: Praag is een prachtige, ongerepte, vriendelijke en goedkope stad. Een aanrader. Volgende halte: Berlin!

De reis naar Berlijn ging vrij vlot. Omdat je in de stad een speciaal milieuvignet nodig hadden hebben we de auto bij het eerste de beste metrostation neergezet en zijn we met "U-bahn" naar ons gloednieuwe hostel gereisd. Uiteraard zijn direct de stad ingegaan om een broodje curryworst te kopen en alvast wat te bekijken. Hier zie je onder andere Alexanderplatz (oude Oost-Duitse centrum), das Rotes Rathaus (stadhuis) en de Dom van Berlijn.

Bij een bezoekje aan Berlijn horen natuurlijk ook de Brandenburger Tor en de Rijksdag. Voor die laatste stond heel opzichtig een Feuerwehr, waarschijnlijk omdat ze al wisten dat er Hollandse jongens uit een communistische streek op bezoek kwamen... Bovenste foto: de Hauptbahnhof. Omdat Berlijn in de Tweede Wereldoorlog zo verwoest is staan er relatief weinig oude en veel nieuwe gebouwen.

Ook Checkpoint Charlie, voor lange tijd de enige plek waar beide Berlijns met elkaar verbonden waren, lag op de route. Ironisch om te zien hoe er nu een McDonalds net over de ligt. Dat was 30 jaar geleden absoluut niet mogelijk. Als souvenir nam ik een (origineel?) stuk Berlijnse muur mee naar huis. Echt of niet; ik vond het wel een leuk aandenken. De andere foto die je ziet in de Potzdamer Platz, waar men na de oorlog moderne gebouwen heeft geplaatst.

Overal in Berlijn zie je nog restanten van de Mauer. Niet alleen als blokken steen, maar ook in de gedachten en gedragingen van de Berlijners zelf. Een gespleten stad die na jaren "koude" oorlog weer werd verenigd. Het is maar één generatie geleden, dus het leeft nog volop bij het publiek. De muur zelf wordt als herinnering hieraan gebruikt; blokken beschilderd beton staan nog overal in de stad. Ook achter ons hostel, voorheen waarschijnlijk een Oost-Duitse fabriek, stond een stuk. Goed om te zien dat de geschiedenis zo leeft en dat deze herinnering blijven staan. Mooie monumenten en tevens goede bieropeners...

Toen we de volgende dag gingen ontbijten troffen we op ons kussen een briefje aan van een Britse moslim die we eerder die avond hadden gesproken (zie foto). Ons royale ontbijt kochten we bij de bakker om de boek en we vervolgden onze tocht richting de Gendarmenmarkt, voor de Tweede Wereldoorlog het oude Berlijnse centrum. Het mooie aan dit plein zijn de twee nagenoeg identieke kathedralen (een Franse en een Duitse) die aan weerszijden van het concertgebouw staan.

In het oude Oost-Berlijn staat, vlakbij das Rotes Rathaus, het hoogste gebouw van de EU; de fernsehturm. De televisietoren is 368 meter hoog en heeft een lift die met zes meter per seconden omhoog gaat. Vanaf een dikke 200 meter heb je, vanuit de "bal", een prachtig uitzicht over Berlijn. Vooral de saaie, grijze woonflats in het Oosten vallen al snel op.

Van het ene hoogtepunt naar het andere: de Rijksdag. De nieuwe koepel, die de vergaderruimte van het Duitse parlement ecologisch verantwoord voorziet van licht en frisse lucht, is gratis toegankelijk voor het publiek. Dit houdt in dat je even moeten wachten voor je naar binnen mag; vooral als het regent is dat minder leuk. Ook vanaf de koepel heb je een prachtig uitzicht over Berlijn. Met name de Tiergarten, een groot park in het midden van de stad, en enkele hoge gebouwen bepalen hier de horizon.

Het meest indrukwekkende van de hele week was het concentratiekamp Sachsenhausen, dat vlak bij Berlijn ligt. Door de Nazi's werd het eerst als werkkamp gebouwd, maar na een tijdje werd het ook gebruikt om mensen uit de weg te ruimen. Dit zie je al snel aan de inrichting van het kamp; alles is ingericht om zo efficiënt mogelijk "politieke tegenstanders" af te maken en te vernietigen. Een afschuwelijke constructie. De foto's spreken voor zich.

Net zoals Praag is ook Berlijn een geweldige stad. Er staan echter veel nieuwere gebouwen en de splitsing van de stad is nog veel manieren te merken. Dit zorgt voor een geweldige culturele ervaring. Kortom: nog een aanrader! Jammmer genoeg zit de laatste roostervrije week er alweer op. Op het moment van schrijven ben ik alweer twee weken aan de slag geweest in het UCMG... en nu is mijn vakantie van maar liefst vijf weken eindelijk begonnen! Hmm... waar zal ik nu eens heen gaan?

Nintendo 3DS hands-on filmpje

2010-08-01T19:32:00.002+02:00

Onlangs gingen Wesley en ik voor GameParty naar Nintendo's Post E3 (da's een grote gamesbeurs in Los Angeles) evenement in Zaandam om daar voor het eerst in Nederland de Nintendo 3DS te testen. Het volledige artikel vind je binnenkort op GameParty.net.

Meer graven in Winschoten

2010-07-03T20:01:00.004+02:00

Net zoals vorige zaterdag was ik vandaag weer met een leuke groep vrijwilligers op de "oude" begraafplaats aan de Hofstraat in Winschoten te vinden. Vorige week was ik begonnen met het opknappen van het meer dan 120 jaar oude graf van Willem Boedeltje. Vandaag heb ik de laatste verfklusjes (het afkrabben van alle foutjes van vorige week) afgerond.

Om deze blog over de historie toch heel modern te beginnen vind je hierboven allereerst een 3D foto. Vergroot de foto (klik) en kijk zodanig scheel dat de graven over elkaar heen vallen. Tadaa, diepte!

Ondanks de hoge temperatuur werd er vandaag weer hard gewerkt. Met onder andere Bert en Jacob in de plantsoendienst, wethoudster Ricky van den Aker aan het verven en beheerder Cor, Hero en ik aan het graven werd er al snel een boel werk verzet.

Vorige week ontdekte ik de graven van Aike Dornheck en Dr. Albert Busscher en vandaag was het tijd om de stenen helemaal schoon te maken, op te takelen, te lijmen en goed te leggen. Onder het graf van mevrouw Dornheck kwam, na het takelen, een ingestorte kelder vandaan. Daarom werd besloten om te wachten tot de echte vaklui aanwezig zijn zodat zij het graf goed kunnen repareren. De stenen zien er in ieder geval wel weer mooi uit, maar het echte graf zal pas later klaar zijn.

Kortom: tijd om een ander klusje op ons te nemen. Onder de party tent (niet gepast op een begraafplaats, maar wel toepasselijk met dit weer) gingen we op zoek naar het graf van Eisso Post, de allereerste burgemeester van Winschoten. In het loop der jaren is het graf van hem en zijn vrouw in de vergetelheid geraakt. Door middel van oude documenten konden we ongeveer een inschatting maken van de locatie van het graf. Nadat ik een prachtig graf met het familiewapen van de familie Post, zoals wel meer op de begraafplaats te vinden, had gevonden leek het erop dat we er waren. Niets bleek minder waar; dit was het graf van de zoon van de eerste burgemeester. Een oplettende Hero, die vrolijk met de prikstok aan de gang ging vond al snel een andere steen vlakbij. Alhoewel dit nog niet het graf van Eisso Post was hadden we de keer daarna wél beet! Onder een laag gras, aarde en puin kwam het graf van de eerste burgemeester van Winschoten (vanaf 1808) in meerdere stukken tevoorschijn. En dat terwijl de gemeente Oldambt (waar Winschoten ook onder valt) sinds deze week juist een nieuwe burgemeester heeft! Ook het graf van zijn vrouw, tussen zoon en echtgenoot begraven, werd daarna snel gevonden. Kortom: we hebben alweer een enerverende dag achter de boeg. Wil je meer weten? Lees dan komende week het Dagblad van het Noorden en houd TV Noord in de gaten!

Grafrenovatie te Winschoten

2010-06-26T20:41:00.008+02:00

Als je vaak iets doet wat je nog nooit hebt gedaan, dan leer je ook vaak iets nieuws. Vandaag ben ik met een kleine groep vrijwilligers begonnen met de renovatie van de oude algemene begraafplaats van Winschoten. In de oudste hoek liggen graven waar soms meer dan anderhalve eeuw niets aan gedaan is. Bij de meeste graven ontbreekt de belettering reeds tientallen jaren en menig grafsteen is gebroken of verzakt. Een treurig beeld, dus het is hoog tijd om daar wat aan te doen.

Voor en na vandaag
Na een gebakje en een kop koffie ben ik begonnen met het schoonmaken van het graf van Willem Boedeltje en zijn vrouw Trijntje Hilkamp. Schoonmaken, beletteren, wieden en harken; allemaal dingen die nodig waren om het graf weer op te knappen. De tweede steen zal binnenkort opgetakeld en vastgelijmd worden. Door de oude graven te renoveren blijft de oude grafcultuur bewaard en zo kan bijvoorbeeld een ieder weer kijken naar alle beeldhouwkunst en symboliek op de graven. Daarnaast is het natuurlijk mooi dat je een vervallen graf van iemand in alle eer kan herstellen. Het is natuurlijk prachtig als iemand 150 jaar na je dood jouw graf weer mooi probeert te maken. Daarnaast is het heel gezellig als je met een groep enthousiastelingen samen lekker kan klussen. Een begraafplaats is bovendien een ongewone plek voor gebak en gezelligheid. Ook leerde ik veel nieuwe termen als "graflijm" en "grafverf". Kortom, een buitengewoon bijzondere ervaring.

Later op de middag vond ik in de grond, vlakbij de ingang van de begraafplaats, nog een grote steen in de grond. Na flink wat graafwerk, waar menigeen bij kwam kijken, ontdekten wij het graf van dokter Albert Busscher en zijn weduwe Aike Dornheck. Beide (prachtige) stenen waren in de loop der tijd onder het maaiveld komen te liggen, maar zullen komende periode opgetakeld, gelijmd en teruggeplaatst worden. Best apart als je in het weekend het graf van een collega blootlegt.

Volgende week gaan we verder, want er moet nog een heleboel gebeuren voordat het oude deel van de begraafplaats er weer netjes uitziet. Extra vrijwilligers zijn overigens altijd welkom!

Nieuwe Games Guide Light

2010-06-10T01:47:00.002+02:00

Nu bij jou in de brievenbus; de nieuwe Games Guide Light, met dit keer Super Mario Galaxy 2 als thema. Alhoewel het in theorie een veredeld reclameblaadje is, is het in praktijk echt wel meer. De Games Guide Light is een versimpelde Games Guide die zich helemaal richt is op één game. Achtergrondinformatie, tips en trucks, zelfs een geschiedenislesje en meer, het is allemaal aanwezig. Eerder hielp ik mee de Sims 3 Games Guide Light. Het leuke is dat je op deze manier een gigantisch bereik hebt. Deze week ligt mijn tekst dus niet alleen in de Bart Smit, Dynabyte, E-Plaza etc., maar word het ook weer bezorgd bij alle KIJK, Veronica en Donald Duck abonnees. Pik dus snel je exemplaar op!

Roostervrije week #3 - Stockholm

2010-06-06T21:44:00.012+02:00

Aan het einde van elk van de vier co-schappen van dit jaar heb ik een roostervrije week. Ik heb me voorgenomen om elke week zo goed mogelijk te benutten. Met net de derde week achter de rug kan ik nu al spreken van een aardig gelukt voornemen. De eerste week bezocht ik vrienden en familie in de randstad en de tweede week ging ik met mijn vader naar Londen. Vorige week ben ik naar Germa en Marijn, vriend en oud-huisgenoot, in Zweden gevlogen. Zij zijn namelijk een jaar met de auto op reis door Europa en mijn roostervrije week was zo te plannen dat ik samen met hen Stockholm kon verkennen. Tevens zijn we wezen kamperen op een camping nabij een natuurpark. Een aardige dosis cultuur en minstens zoveel natuur. Hoog tijd voor een beknopt reisverslag.

Uiteraard vlieg je als student met RyanAir. Na alle verhalen die ik over de budgetmaatschappij heb gehoord moet ik zeggen dat ik toch behoorlijk positief over hen ben. Ze vliegen dan misschien niet op de grootste vliegvelden, maar ze hebben prima vliegtuigen en qua organisatie ging alles prima. Uiteraard zat ik wel weer, zoals ALTIJD, bij de huilende baby. Toen ik eenmaal over Zweden vloog vielen mij direct alle gigantische meren en bossen op. Het meest Scandinavische land waar ik tot nu was geweest was Denemarken, maar dat lijkt meer op Oost-Groningen met heuvels. Eenmaal geland op het piepkleine vliegveldje in Nyköping (spreek uit: Niesjeuping) kwamen Marijn en Germa me al tegemoet. We zijn via 's werelds grootste IKEA naar de camping (vlakbij Stockholm, maar toch in het bos) gereden.

Toen we de volgende dag eenmaal in Stockholm waren hebben we als eerste de oude stad (Gamla Stan) bekeken. Hier vind je onder andere het Stadshuset (Stadhuis), de Riddarholms Kyrka (Kerk), het Riksdagshuset (Rijksdaggebouw, het regeringsgebouw) en het Kungliga Slottet (Konlinklijk Slot, het paleis). Zoals je merkt is het Zweeds zelf in ieder geval niet moeilijk. Grappig feitje: bij het paleis was net de wisseling van de wacht begonnen. En dat terwijl ik een paar weken geleden nog bij dezelfde ceremonie in Londen stond!

Na Gamla Stan zijn we nog een aantal andere dingen op de overige eilanden van de stad wezen bekijken. Zo kwamen we langs Järnpojken, het kleinste beeldje van Stockholm. In de winter breien de inwoners van Stockholm kleine sjaaltjes en mutsjes om het poppetje warm te houden. Ook voerde onze tocht ons door het kleinste steegje van de stad. Gelukkig waren er ook grotere kunstwerken, zoals de eerste bewegende lichtreclame van Zweden, een tube tandpasta. Wat een attractie! Om de, heerlijk zonnige, dag af te sluiten gingen we naar het Systembolaget om een fles rosé te halen. In Zweden kan je alleen maar bier met 2,8% of 3,5% alcohol in de supermarkt kopen. Voor alle andere bieren en dranken moet je naar één van weinige Systembolagets, die door de regering beheerd worden. En dan zeuren wij dat we ons tot ons 20e moeten identificeren! Ons drankje hebben we niet zomaar ergens genuttigd, dat zou de moeite niet waard zijn. Nee, we hebben heerlijk in de zon op het hoogste natuurlijke punt van Stockholm gezeten. Vanaf een berg aan de zijkant van de stad, waar slechts een beetje lokale jeugd rondhangt, heb je een heerlijk uitzicht. Zo zie je alle eiland en prachtige gebouwen die de stad rijk is. Een geweldige plek om met dit weer uren rond te hangen.

De volgende dag begonnen we met het bezichtigen van de mooiste bibliotheek van de stad, een gigantische rotonde van drie verdiepingen, compleet rondom gevuld met boeken. Daarna zijn we, onder andere via de Adolf Fredriks Kyrka, naar het beroemde Konserthuset (ik ga het nu niet meer vertalen hoor) gelopen. Naast het feit dat in dit, simpel gebouw uit begin 20e eeuw, normaal concerten worden gehouden is dit elk jaar in december het toneel van de uitreiking van de meeste Nobelprijzen.

Als laatste zijn we langs het water over een aantal eilanden (en bijbehorende bruggen) de stad doorgewandeld. Eenmaal terug bij de tent hebben we op het geniale gasstelletje, dat de opa van Marijn tientallen jaren geleden heeft gebouwd, een gezonde pasta gemaakt. Een hele opluchting voor Marijn en Germa, aangezien ze in het hotel waar ze hiervoor hebben gewerkt naar eigen zeggen wel erg veel worst bij het diner kregen.

Toen we de volgende ochtend wakker werden leek het erop dat de rest van de reis letterlijk en figuurlijk in het water zou vallen; het had de hele nacht geregend en het leek erop dat het voorlopig niet ging stoppen. Toen we uiteindelijk op de volgende "camping" aankwamen bleek het weer toch aardig opgeknapt. De Scandinavische weergoden hadden het kennelijk goed met ons voor. De camping zelf bleek overigens ook niet verkeerd. We deelden het gigantische grasveld, dat zelfs aan een meer lag, slechts met één caravannetje.

Voordat we konden gaan wandelen door de Zweedse bossen werden we nog even opgehouden door een klein buitje. We hadden ons maar dik ingepakt, maar de gehele tocht hebben we geen druppel gevoeld. De Zweedse natuur is heel apart; er staan voornamelijk naaldbomen en op de bodem van het bos groeien de mooiste planten. We kwamen over heide-achtige heuvels en langs prachtige meertjes. Net zoals de jungle in Thailand is een bos dat anders is dan thuis altijd iets bijzonders om te zien.

Aanvankelijk was Marijn wat sceptisch over het stoken van een mooi vuurtje, dat overigens overal in Zweden zomaar mag. Toch bleek ons fikkie al snel een succes en door middel van een kleine constructie met wat gevonden voorwerpen konden we ons water voor de rijst, dat we trouwens zelf bij een pomp in het bos uit de grond moesten pompen, koken en de pinda's voor door de kip-kerrie roosteren. Onderschat nooit de kracht van droog hout!

Na het eten waren we het wandelen nog niet zat en hebben we tot zelfs na half 10, terwijl de zon nog scheen, nog een wandelroute langs het meer gelopen. Alhoewel we geen elanden tegen zijn gekomen kwamen we wel hun sporen tegen. Tevens zagen we hoe enkele dode bomen door spechten waar toegetakeld. Wat een prachtige, ongerepte natuur!

Toen ik de volgende dag wakker werd scheen het zonnetje alweer volop (het wordt ongeveer om half 4 licht, heel verwarrend als je in een tent slaapt). Het meer glinsterde en de vogels floten terwijl wij het laatste, ronde knäckebröd aanbraken. Helaas zat mijn reis er alweer op. Jammer, het was echt gezellig om met er met z'n drieën op uit te gaan. Gelukkig kan ik wel concluderen dat Zweden (en waarschijnlijk heel Scandinavië) zeker de moeite waard is. Stockholm is een prachtige stad, vol typische gebouwen en de prachtige natuur in Zweden is lastig met woorden te beschrijven. Dit was zeker niet mijn laatste bezoekje aan Noord-Europa!

Nadat Marijn en Germa me weer op het vliegveldje hebben afgezet vertrokken zij naar een vriendin in Uppsala. Daarna gaan ze aardbeien plukken in Denemarken, terwijl ik helaas weer de studieboeken in moet. Gelukkig heb ik nog één roostervrije week in het verschiet. Waar zal ik dan eens heengaan?

Schrijverij

2010-05-20T20:16:00.014+02:00

Ik ben niet alleen druk bezig met studeren, feesten en andere studentenzaken. Als ik even de tijd heb, dan schrijf ik wat. "Wie schrijft, die blijft." schreef ooit een wijs persoon. Of hij gelijk had weet ik niet, want ik heb geen flauw idee wie het zei. Hoe dan ook, schrijven is gewoon leuk en het harde werk werpt ook nog eens zijn vruchten af. Schrijven is dan ook één van mijn passies. De laatste tijd heb ik voor veel bladen en sites geschreven, dus het is hoog tijd om al mijn schrijverij even op een rijtje te zetten.

Ik ben al jaren vast redactielid voor de Games Guide, het gratis gamesblad dat qua oplage (meer dan 150.000) verreweg het grootste van Nederland is. Je kan het blad negen à tien keer per jaar vinden bij onder andere je lokale gameshop, Music Store, Bart Smit, Dynabyte en E-Plaza. Elke uitgave verzorg ik de pagina met internetgames en test ik het grootste deel van kindergames uit. Nummer twee van 2010 was voor mij een grote uitgave: ik schreef bijvoorbeeld de coverstory van twee pagina's over Red Steel 2 en testte maar liefst zes kinderspellen, goed voor zo'n drie pagina's. Daarnaast reisde ik naar Utrecht om daar de DSiWare game Flipper, ontwikkeld door voormalig GameParty collega Hugo Smits, uitgebreid te testen. Voor Games Guide nummer drie van dit jaar schreef ik zoals gebruikelijk de internetgames en testte ik onder andere een heus Dora the Explorer spelletje voor de jongere gamers.

Al vanaf het begin van mijn studie schrijf ik voor het blaadje van de medische faculteitsvereniging Panacea, de PanEssay. Het blad verschijnt vijf maal per jaar met een oplage van 2950 stuks. Voorgaande jaren schreef ik over allerlei verschillende onderwerpen; ik interviewde bijvoorbeeld Epke Zonderland of Nobelprijswinnaars Robin Warren en Ferid Murad. Tegenwoordig schrijf ik de beruchte Co-Column, waarin ik met zowel lof als met kritiek mijn co-schappen versla, en teken en schrijf ik samen met Eva Salters een comic over Vrouwe Panacea. Daarnaast heb ik dit jaar de foto's voor de omslag op me genomen.

Als expert op het gebied van kindergames werd ik onlangs gevraagd om een klein stukje te schrijven voor het Disney XD Magazine, het blad bij het gelijknamige TV-kanaal voor kinderen (vroeger Jetix en Fox Kids). Het Disney XD Magazine wordt uitgegeven door Sanoma, dezelfde uitgever als de Games Guide. Eigenlijk is het piepkleine stuk dat ik schreef over de Nintendo DS game Alice in Wonderland niet echt het vermelden waard. Maar omdat het blad 80.000 keer verschenen is en ik er als kindergamespecialist speciaal voor benaderd werd vind ik het toch stiekem wel iets om trots op te zijn. Ook een leuk spel overigens!

Waar de PanEssay voor alle studenten geneeskunde bedoeld is, is de Co-Nieuwsbrief alleen maar bedoeld voor co-assistenten. Het is een beetje een veredelde schoolkrant die vier keer per jaar bij alle junior co-assistenten uit Groningen in bus valt. Ik werd een tijdje geleden gevraagd om elke uitgave een column te verzorgen. Nou doe ik al een Co-Column voor de PanEssay, dus voor de Co-Nieuwsbrief schreef ik wat universelers. In het laatste stukje praat ik over de op de muur gekladde spreuk "Geneeskunde is een HBO-studie" die mij al maanden tegemoet komt als ik op onze faculteit naar het urinoir ga. Het leuke van zo'n klein blaadje is trouwens het feit dat de meeste lezers je kennen en speciaal even naar je toe komen of zelfs SMS'en om je te complimenteren voor je artikel.

Maar ik schrijf niet alleen voor bladen; ook op het internet ben ik actief. Met name voor GameParty, de site waar het voor mij qua schrijven allemaal begon, ben ik nog altijd in de weer. Naast alle nieuwsitems reviewde ik de laatste tijd onder andere de Nintendo DS games WarioWare: D.I.Y. en Pokémon HeartGold en SoulSilver, de WiiWare spellen Bloons en Rage of the Gladiator en schreef ik een speciale feature met interview over Flipper, het spel dat ik eerder reviewde voor de Games Guide.

Maar hier houdt het niet op! De nieuwe Games Guide, PanEssay en Co-Nieuwsbrief zij inmiddels alweer in productie en zullen zo snel mogelijk verschijnen. Daarnaast zal een totaal ander blaadje waarvoor ik ook heb geschreven binnenkort bij veel huishoudens op de bus vallen, want het wordt onder andere gratis meegeleverd met de Donald Duck, KIJK, Veronica Magazine en meer. Ik verklap nog niets; houd je brievenbus in de gaten.

Nee, ik ben Epke Zonderland niet

2010-05-03T18:55:00.006+02:00

Toen ik van de week aan het einde van de middag door het ziekenhuis terug liep van m'n co-schap op de afdeling longziekten in het UMCG keek een al wat oudere man mij nogal vreemd aan. Het begon met een soort glimlach van herkenning en werd gevolgd door een aarzelende blik. Na wat treuzelen kwam hij toch wat dichterbij en zei met trillende stem: "Nog gefeliciteerd he, met je zilveren medaille." Ook al wist ik precies waar de man op doelde vroeg ik toch, een beetje lachend, waarmee ik die medaille dan had gewonnen. "Nou, met turnen!" zei de man, die iets steviger in zijn schoenen leek te staan. Helaas voor hem moest ik hem teleurstellen: ik ben Epke Zonderland helemaal niet!

Sinds ik mijn haar een paar jaar geleden wat langer heb laten groeien zijn er steeds meer mensen die mij "herkennen". En dat terwijl ik in de verste verte niet op Epke lijk. En ik wil mezelf absoluut niet met de Sportman van het Jaar 2009 vergelijken. Sterker nog, ik ben verre van atletisch!

Zoek de verschillen! (Haha, wat een rattenkoppie van mij trouwens.)
Toch zijn er elk co-schap vreemd genoeg weer talloze patiënten die "Da's ja die van Zonderland ja, kiek moar..." tegen elkaar fluisteren als ik langs hen loop. Sommige mensen vragen zelfs aan de secretaresse of dat die ene turner is die bij hun stage loopt en op gynaecologie noemde de doktersassistente me al uit gewoonte "Epke". Een aantal patiënten is echter zelfs zo brutaal om me bij mijn UMCG-pasje te grijpen om eens even goed te kijken of er echt geen E. Zonderland op staat. "En dat is dan niet een schuilnaam ofzo? Dat ze je niet herkennen?" en "Of ben je dan zijn broer?" zijn twee uitspraken die al meerdere malen langs zijn gekomen.

Eigenlijk is het geen big deal, maar nu ik in de afgelopen week maar liefst vier keer als Epke herkend ben vind ik het toch wel zo komisch dat het wel een verhaaltje waard is. Het is natuurlijk hilarisch om te zien hoe mensen mij, de Anti-Sportman van het Jaar, zomaar met een groot atleet verwisselen. Maar laat ik het hier dan ook even voor eens en voor altijd duidelijk vermelden: ik ben geen Epke Zonderland, ik ben ook geen familie en Maarten Jalink is al helemaal niet mijn schuilnaam!

Foto's Panacea gala 2010

2010-04-19T17:58:00.010+02:00

Afgelopen vrijdag geneeskunde gala gehad in Zevenhuizen. Was een leuk feestje!

Pasen 2010

2010-04-04T22:51:00.014+02:00

2003: 13
2004: 10
2005: 10
2006: 14
2007: 12
2008: 15
2009: 16
2010: 13

Traditiegetrouw houdt mijn familie van moeders kant met Pasen een heuse eier-eet-wedstrijd. Schijnt typisch Twents te zijn. In één middag zoveel mogelijk hardgekookte eieren eten is misschien een beetje vreemd, maar wel leuk. Dit jaar at ik "slechts" dertien eieren, maar dat was genoeg om weer, inmiddels ook traditiegetrouw,als eerste te eindigen. Zoals elk jaar hier het overzichtje. En nee, ik ben niet misselijk.

Roostervrije week #2 - Londen

2010-03-07T19:47:00.011+01:00

De roostervrije weken die ik dit jaar tussen mijn co-schappen heb probeer ik goed te gebruiken. Dit keer, na mijn co-schap gynaecologie (als het goed is afgesloten met een 9), vertrok ik met mijn vader naar Londen. We zouden samen nog een keer weg omdat ik jaren geleden mijn VWO-examen heb gehaald. Het is een beetje laat, maar het was wel een prachtige reis. En vreemd genoeg hadden we ook nog prachtig weer in de Britse hoofdstad. We keken wel even vreemd op toen we bij terugkomst vanuit de trein het dunne laagje sneeuw in Groningen zagen liggen. Zoals elke vakantie schiet ik weer veel te veel foto's en mijn vader doet daar ook nog eens een schepje bovenop, dus daarom vind je hieronder een dikke honderd foto's van onze reis.

28 februari

Eenmaal geland zijn we direct Londen ingedoken om alvast een aantal hoofdpunten te zien. Zo kwamen we al snel langs Piccadilly Circus, Trafalgar Square, de Big Ben en de London Eye.

1 maart

Eén van de dingen die we als Beatles-fan moesten zien was Abbey Road. Deze straat is niet alleen bekend om de beruchte opnamestudio maar ook vanwege 's werelds beroemdste zebrapad, zoals afgebeeld op het Beatles album Abbey Road.

De changing of the guards bij Buckingham Palace is één van de vele mooie tradities die het Britse koninkrijk kent. Omdat de president van Zuid-Afrika op staatsbezoek kwam was de ceremonie iets uitgebreider dan normaal. Zo speelde een dweilorkest van "berenmutsen" bijvoorbeeld vrolijk New York, New York, The Lady is a Tramp en My Way van Frank Sinatra. Send in the Clowns was misschien iets toepasselijker.

Vervolgens zijn we door St. James Park naar de Horse Guards van White Hall gelopen. Helaas is het nabijgelegen Downing Street 10, het huis van premier Gordon Brown, inmiddels door grote hekken afgesloten voor het publiek. In het Verenigd Koninkrijk zijn de anti-terrorisme maatregelen overal in het straatbeeld te zien.

Naast de Houses of Parliament, waar de Big Ben ook hangt, staat de Westminster Abbey. In deze Anglicaanse kerk worden de vorsten van het Verenigd Koninkrijk gekroond. Hierboven zie je onder andere de eeuwenoude houten troon waarop dit gebeurt. Ook liggen hier vele bekende Britten en andere wereldburgers begraven, zoals vele koningen en koninginnen, Charles Dickens, Jane Austen, Charles Darwin, Georg Friedrich Händel en Isaac Newton. Foto's waren eigenlijk verboden, dus mijn plaatjes zijn niet bijzonder goed gelukt.

Vervolgens hebben we de Houses of Parliament bezocht. En niet alleen aan de buitenkant; we zijn ook naar binnen geweest om de openbare discussies in de Houses of Commons en Lords (respectievelijk de Britse Tweede en Eerste Kamer) te zien. Met name de House of Commons is erg leuk om te zien; de discussies zijn in de Britse Tweede Kamer erg levendig en alles is gebonden aan bijzondere/grappige tradities. Foto's waren hier helaas onmogelijk te maken omdat al onze elektronica werd afgenomen. Als laatste hadden we Harrods alvast gezien, maar hier zouden we pas een dag later naar binnen kunnen.

2 maart

Vanwege de vele veilingprogramma's op de BBC (als Cash in the Attic) wilden mijn vader en ik ook wel een keer naar een Britse veiling, dus gingen we al vroeg met de tube naar Chiswick om daar een echte "auction" bij te wonen. Er waren weinig bijzondere dingen te koop en de veilingmeester sprak onverstaanbaar snel Engels, maar het was wel de moeite waard om het een keer te aanschouwen.

Na de veiling zijn we naar Harrods gegaan om daar een (heerlijk) hapje te eten. Het beroemde warenhuis staat vol met de meest vreemde en dure voorwerpen die je kan kopen; een biljarttafel van een miljoen pond, een paasei van omgerekend 884 euro en peperdure race-auto's voor de kinderen. Bizar, maar wel tof om te zien.

Vervolgens zonder jas door het Hyde Park gelopen, richting de Marble Arch. Het weer zat echter zo mee dat we eerst heerlijk in de zon aan het water een pint of lager hebben gedronken voordat we verder gingen.

Tegen het einde van de middag stapten we in één van de nieuwere attracties van Londen: de London Eye. Vanuit dit gigantische reuzenrad (135 meter hoor) heb je een prachtig uitzicht over de stad. Een geweldig apparaat!

Van de vele musicals die elke avond draaien in Londen bezochten wij We Will Rock You, gebaseerd op de muziek van Queen. In een futuristische wereld, vergelijkbaar met die van Orwells 1984, zijn muziekinstrumenten verboden en wordt de samenleving door een klein groepje vanaf hogerhand geregeld. Galileo Figaro is degene die samen met rebellen op zoek gaat naar de Red Special, de gitaar van Queens gitarist Brian May. We Will Rock You heeft een leuk verhaal vol humor en geweldige zangers en is zeker de moeite waard. Ook hier was het verboden om foto's te maken, dus ik slechts een aantal vluchtig geschoten plaatjes.

3 maart

Groot-Brittanië heeft zich vroeger afgescheiden van de katholieke kerk, dus Londen kent nu twee kathedralen. De Engelse, of Anglicaanse, is de Westminster Abbey. Op 3 maart hebben we als eerst de andere kathedraal, de katholieke St. Paul's Cathedral, bekeken voordat we (in een dubbeldekker) verder gingen naar de Tower of London.

In de Tower, een groot fort gerund door zogenaamde beefeaters, zijn we rondgeleid door een geweldige verteller die met allerlei verhalen over koninklijke onthoofdingen de kinderen vooraan al snel bleek liet zien. Vanwege het staatsbezoek van de Zuid-Afrikaanse president Zuma droegen de beefeaters extra speciale pakjes.

Tijdens het bezoek aan de Tower bracht het Britse leger 41 saluutschoten aan Zuma. De drie kanonnen werden volgens een vast stramien bediend door vijf soldaten, die op hun beurt in de gaten werden gehouden door vier superieuren. Verder waren nog aanwezig: één berenmuts, drie normale militairen, twee maarschalken (net als in Stratego), het hoofd van de beefeaters, drie chauffeurs, twee vlaggendragers en nog nog enkele politieagenten. Kortom: een heleboel poeha, maar wel een leuke show. Op de laatste foto zie je het moderne stadhuis van Londen op de achtergrond. Mede daarom schoot het leger slechts met losse flodders over de Thames.

Uiteraard ontbrak nog een aantal hoogtepunten in de Tower of London, dus na de saluutschoten keerden we terug om de rest te zien. Zo zagen we de raven die in de Tower aanwezig moeten zijn (anders vervalt de monarchie) en de kroonjuwelen, met onder andere vele scepters, kronen en zelfs... de kroningslepel! Ook hier gold: foto's verboden.

Nabij de Tower of London ligt de Tower Bridge, niet te verwarren met London Bridge. Die laatstgenoemde brug, bekend van 't liedje London Bridge is Falling Down, zie je op de tweede foto. De Tower Bridge is echter de bekendste brug over de Thames; al meer dan honderd jaar siert het de skyline van Londen.

Van de oude Tower of London gingen we naar het iets modernere British Museum. In dit prachtige gebouw is de leeszaal, waar Karl Marx zijn boek Das Kapital schreef, in 2000 met een modern doch elegant glazen dak verbonden met de rest van het museum. Onder andere de beroemde steen van Rosetta, waardoor we nu hiërogliefen kunnen lezen, de fries van het Atheense Parthenon en talloze mummies passeerden. De Britten hebben hier een bizar grote collectie met belangrijke historische voorwerpen verzameld.

Op de laatste avond was er nog één ding over waar we helemaal niet aan toegekomen waren; een pint Guinness drinken in een echte Britse pub. Cheers!

4 maart

Voordat we terugvlogen naar Nederland moesten er de nodige souvenirs gekocht worden. En waar kan dat beter dan in Harrods? Wanneer je eenmaal weer in die bizarre, uiterst kapitalistische winkel staat duurt het echter even voordat je er weer weg bent. Volgens mij kan je het elke dag wel bezoeken en nog steeds je ogen uitkijken.

En toen was het helaas weer voorbij. Een snelle vlucht, van zo'n 50 minuten later zaten we alweer in Amsterdam. We hebben ongelooflijk veel van Londen gezien, maar er valt nog zoveel meer te bekijken! Londen is, net zoals zoveel steden, één van die steden waar ik nog lang niet klaar mee ben!

Al met al was dit een zeer geslaagde reis. Londen is een heerlijke stad vol tradities, historie en mooie gebouwen. De mensen zijn aardig en zeer humoristisch. Daarnaast zat het weer ook nog eens geweldig mee. Mede dankzij dat lente zonnetje hebben we dan ook bijna ons hele lijstje met must-sees afgewerkt. Maar bovenal was het gewoon heel gezellig om met mijn vader een weekje weg te gaan. Nog twee-en-een-half jaar voordat ik weer geslaagd ben!

Even serieus

2010-02-16T22:58:00.002+01:00

Het is bizar om te zien hoeveel vertrouwen mensen in de dokter hebben. Niet vanuit medisch oogpunt, maar gewoon als je kijkt vanuit een neutrale invalshoek. Achter de deur bij de arts verdwijnt de schaamte. Daar verandert een persoon in een patiënt. De ruwe identiteit van de persoon blijft bestaan, maar als patiënt verandert het gedrag dramatisch. De patiënt geeft zich volledig over aan een vreemde. Een bijzondere transformatie; een staat waarin de geest bepaalde zaken blokkeert of juist van de rem haalt. Plots komen zeer persoonlijke verhalen boven tafel. Zonder schroom wordt verteld over persoonlijke relaties, seksuele ervaringen, financiën en verslavingen. En vreemd genoeg gaat men dan ook nog zonder problemen uit de kleren, ook al wordt de dokter voor het eerst gezien. Dit alles is enerzijds heel normaal in onze samenleving, maar als je er goed bij nadenkt is deze gang van zaken eigenlijk ook best wel vreemd.

Voor de arts is dit inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Een verse co-assistent moet hier echter eventjes aan wennen. Het maakt niet wat je vraagt; patiënten geven netjes antwoord. Uiteraard moet dit wel medisch relevant zijn. Op de afdeling gynaecologie zijn echter de meest vreemde vraagstukken medisch relevant. Ik hoor, maar stel zelf ook, vragen die ik zelf misschien niet eens zou durven beantwoorden. Dit stuk schrijf ik dan ook alleen uit pure verbazing. Het is wonderbaarlijk om te zien hoeveel mensen hun privé-zaken als het ware gevoelloos over je heen storten, zonder giechelen en zonder aarzelen. De informatie is vaak belangrijk voor diagnose en behandeling, dat is heel begrijpelijk. Het is de snelheid en de eenvoud die mij blijft verrassen, de snelheid en de eenvoud waarmee de eens zo preutse persoon zich overgeeft en openbaart.

Vertrouwen? Ja, het moet wel vertrouwen zijn. Vertrouwen in een adequate behandeling, vertrouwen in respect en vertrouwen in het medisch beroepsgeheim. Maar dan nog: geef je je zo snel gewonnen? Laat je voor de vreemde aan de andere kant van het bureau geen mysterie in jouw lichaam en geest meer over? Voor mij blijft het bijzonder. Ik weet niet of ik mijzelf zo gemakkelijk zou openbaren. Maar ik weet nu wel dat ik respect heb voor de personen die de patiëntenrol vervullen, ook al zijn we dat uiteindelijk allemaal.

Grönnens Laid op mondharmonica

2010-02-03T18:24:00.002+01:00

Het internet heeft informatie over alles. Maar soms, heel soms, kan je iets niet vinden. Zo is de mondharmonica tabulatuur van het Grönnens Laid (Groninger volkslied) niet verkrijgbaar via de digitale snelweg. Tijd om daar wat aan te doen en het internet aan te vullen met relevante informatie; ik heb de muziek uitgewerkt op mijn oude mondharmonica en verwerkt tot onderstaand bestandje. Pak dus snel je blaas/zuig-instrument (wel in C) en speel mee!

Stroomschema

2010-01-22T15:37:00.004+01:00

Speciaal voor de mensen die zó zat thuiskomen dat ze niet meer weten wat ze moeten doen hangt er bij ons in Groningen wat nieuws: een stroomschema! Volg met je dronken kop gewoon de pijltjes, dan kan er weinig fout gaan. Had ik dit maar eerder gemaakt, dan kon ik gewoon slapen zonder dat iemand 's nachts de wasmachine aanzet... of kon ik 's morgen zelf een stuk stiller het bed in kruipen.

Samenvatting 2009

2010-01-05T21:13:00.015+01:00

De jaren '00 zijn afgelopen. Nooit meer zullen wij van die leuke brillen met twee nullen in het midden als ogen hebben. Gelukkig kunnen we wel terugkijken op een groot aantal gebeurtenissen. Het begon met angst voor een "millennium bug" en eindigde met de "Bohemian Rhapsody". Om dat hele decennium te gaan bespreken voert wellicht wat ver. Daarom is het tijd voor een persoonlijke samenvatting van het afgelopen jaar, net zoals ik al deed in 2005, 2006, 2007 en 2008. En dit jaar doe ik dat met wat visuele ondersteuning!

Het jaar 2009 begon met foto's van het vorige Oud & Nieuw feestje bij ons in Groningen. Daarop volgde, zoals altijd, de samenvatting van het afgelopen jaar (wauw, een digitaal Droste-effect). Daarna leverde ik al snel wat commentaar op Friesland omdat ze geen benzinepompen meer willen hebben in 2020. Ondanks het feit dat de Aarde door die aanpak niet minder opwarmt is er dit jaar wel een grote kans op een Elfstedentocht. De rest van de maand was ik druk bezig met leren in de trein... of juist met het ontwijken van studeren.

In februari was ik dat leren dan ook even zat en ging ik met Arjen, Jan Jaap en Jasper snowboarden in Le Corbier. Tien dagen lang hard vallen, hard opstaan, harder naar beneden zoeven, drinken, feesten, maar ook heel moe zijn, iets te veel geneeskundige onderwerpen bespreken (en lachen om het feit dat Jasper zijn allerdikste studieboek mee de Alp op had gesleept), maar uiteraard vooral heel veel plezier hebben.

Maart begon voor mij met wat leuke knutselwerkjes. Mijn gepimpte fiets is inmiddels weer eens kapot, maar de toffe commissiebroek voor de PanEssay zit nog altijd als gegoten. Sterker nog; hij zit wel lekker zo tijdens het typen van dit verhaal. Later die maand vertrokken mijn ouders naar Gent en kwam zusje Hilde hier logeren voor ons veelbesproken SpongeBob weekend. Dat waren nog eens krabburgers! Op de 24e bestond mijn weblog vijf jaar. Dat dit de vijfde jaarsamenvatting is, is dus niet zo vreemd.

April begon met 1 april, waarop Marijn en ik huisgenoot Erwin lieten zien dat hij zijn lege pakken weg moet gooien. Daarna was het tijd voor de vreemdste traditie in mijn familie: eieren eten met Pasen! Dit jaar scoorde ik een persoonlijk record door maar liefst 16 eieren te eten. Dan hoef je niet zoveel met Kerst zeg maar. Misselijk worden kon in april gelukkig altijd nog, want later die maand ging ik met mijn commissie naar een te gek gaaf gala. Als laatste moest ik nog even opscheppen met mijn bij-baantje als redacteur voor Nederlands grootste gamesblad. Soms moet dat even.

Mei begon met een vakantie voor (bijna) de hele familie naar Denemarken. Lang leve oma Kobes, die dit jaar 80 werd. En lang leve ook Wim de Bie, die de dag voor zijn 70-jarige verjaardag, kwam voorlezen uit zijn nieuwste boek. Een aanrader en zeker (nog) een vervolg waardig! Tevens kon ik in maart alvast oefen voor mijn co-schappen en teddyberendoktertje spelen in het UMCG. De maand werd afgesloten met een soort column waarin in Raoul Heertje bijstond in zijn tirade tegen het "SBS Show Nieuws"-achtige gebrabbel. Ik heb me aan de belofte gehouden en ben gestopt met het lezen van de onzin in het nieuws zodat ik meer tijd heb voor de studie, het lezen wereldliteratuur en het fabriceren van mijn eigen onzin.

Juni begon met een sadistisch verhaaltje over het roosteren van vliegen. Gelukkig deed ik ook beschaafdere dingen, zoals het interviewen van Robin Warren, winnaar van de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde in 2005 voor de ontdekking van de echte oorzaak voor het ontstaan van maagzweren. Een dag later sprak ik ook met Ferid Murad, die dezelfde prijs won in 1998 voor de ontdekking van het mechanisme achter het "pufje onder de tong" bij pijn op de borst en Viagra. Ook verscheen de Games Guide Light over De Sims 3. Het blad, waarvan ik een kleine 20% heb geschreven, werd onder andere via de post naar alle leden van de KIJK, Yes of Fancy gestuurd. Maar wacht, er is meer gebeurd in juni! Zo vloog er onder andere zomaar een kraai mijn kamer binnen, schreef ik een zwak stukje over het Oosten en ging ik met vrienden zeilen op het Snekermeer. Dat was een mooi feestje! Vervolgens had ik tijd om mijn weblog een lik digitale verf te geven, mijn Eastpak rugzak aan te prijzen (inmiddels is er wel een rits af) en Kroon Vleeswaren een veer in de reet te steken. Ik heb nooit reactie gehad.

Toch was het studiejaar pas in juli afgesloten, want toen behaalde ik mijn bachelor. Alle toetsten gehaald, alle opdrachten af en eigenlijk ook wel klaar met dat eeuwige gezit in collegebanken. De uitrijking zou pas na de start van het nieuwe jaar zijn. Maar goed ook, want ik vertrok later die maand naar Thailand om mijn zusje Marleen op te halen. Ze had een jaar gereisd. Alhoewel de bijbehorende blog pas in de volgende maand kwam is een aantal fotootjes hier wel op zijn plaats.

Omdat al die vakantiefoto's sorteren zo'n eeuwigheid duurde begon augustus eerst met een blog over de KEI-week van 2009. Voor de derde keer waren Beens en ik dé KEI-papa's van Groningen en hebben we een heleboel "party gemacht"! Pas toen had ik genoeg tijd om een uitgebreid verhaal over Thailand, inclusief een heleboel foto's, op digitaal papier te zetten. Zo'n 245 foto's verschenen op mijn weblog. Een hele klus, maar wel de moeite waar, want het was de beste vakantie tot nu toe!

In september begon ik met het lezen van de vele intellectuele schatten die we op Aarde rijk zijn. Uiteraard kan ik nooit alle goede boeken lezen, maar ik kan er in ieder geval mee beginnen. The Invisible Man, 1984, Frankenstein, Van den Vos Reynaerde en een aantal anderen passeerden al. Momenteel ligt Max Havelaar in de vensterbank. Ook maakte ik een eigen kort avontuur in de vorm een strip: de Avonturen van Frikandel Man. Eigenlijk had ik gewoon zin om wat te tekenen. Het laatste wat ik in september deed was het (op nette wijze) chanteren van de lokale Fortis. Ook van hen heb ik nooit reactie gehad. Hopelijk hebben ze in ieder geval hun PIN-code aangepast.

Qua bloggen was oktober een beetje saai. Ik was vooral bezig geweest met leren, maar mocht na een 8 op de toets gelukkig de kliniek in. Eindelijk was het zover: ik werd co-assistent chirurgie! Binnen de kortste keren stond ik mee te opereren in het voormalige St. Lucas ziekenhuis in Winschoten. Bij gebrek aan beeldmateriaal heb ik maar een plaatje van november geplaatst. Dat geeft in ieder geval een aardig beeld over mij op de OK. Jammer dat dat alweer afgelopen is. Het liefst was ik direct in opleiding gegaan tot chirurg om daar te blijven werken.

In november konden we eindelijk onze bachelorbul ophalen. En dat hield ook in dat ik eindelijk mijn maatpak uit Thailand kon gebruiken. Verder ging ik in november een dagje naar Keulen en plaatste ik mijn column over de eerste co-schappen. Daarna was het tijd voor de eerste roostervrije week waarin in vrienden en familie in de Randstad opzocht. Heel leuk, maar volgende roostervrije week ga ik denk ik maar eens wat verder weg.

Begin december begon de creativiteit weer eens te borrelen en maakte ik een korte tekenfilm. Vlak voor de Kerst met zo'n beetje de halve familie afgereisd naar de Grote Markt om Rooie Rinus & Pé Daalemmer live te zien. Wat een gekte was dat! Het jaar werd afgesloten zoals het begon, met vrienden op het balkon, stinkend naar oliebollen en in de roes van prosecco en de Bohemian Rhapsody.

Het blijft altijd leuk om zo eens even terug te blikken op het afgelopen jaar. Je doet toch altijd weer een stuk meer dan je denkt. Hopen dat 2010 ook weer zo leuk wordt!

Contact

2010-01-01T23:00:00.000+01:00

Contact opnemen kan op de volgende manieren:

e-mail: maartenjalink@hotmail.com
Telefoon: 06-23573120
Adres: alleen op verzoek

Facebook

LinkedIn

Veul haail en zegen!

2010-01-01T21:13:00.004+01:00

Allereerst: veul haail en zegen voor 2010! Ook hier in Groningen is het nieuwe jaar goed ingeluid. Met dezelfde groep als vorig jaar (en nu ook met Brenda) wederom een leuke uitgang gehad. Marijn en Germa waren zelfs speciaal van hun jaar reizen teruggekomen voor de feestdagen. Goed om ze weer te zien! Natuurlijk naar de Top 2000 geluisterd, spelletjes gespeeld en, heel belangrijk, een gigantische stapel oliebollen en appelbeignets gebakken. En vanaf ons balkon heb je een prachtig uitzicht op de duizenden euro's aan vuurwerk die de lucht in gaan. Veel gelachen en hartstikke gezellig gehad. Kortom: volgend jaar weer!

Pé & Rinus tegen maloarioa!

2009-12-24T14:08:00.005+01:00

Gisteren een berichtje van de Rooie Rinus & Pé Daalemmer-hyve: "We passen niet meer in het programma van het Glazen Huis, dus staan we vanavond om twaalf uur met de gitaarkoffer gewoon op de Grote Markt om geld op te halen tegen moloarioa." Hartstikke mooi, want Pé en Rinus treden nauwelijks (of zelfs helemaal niet) meer op als dit legendarische Groninger zangduo. En daarom gisteren direct in de auto gestapt om dat van dichtbij mee te maken.

Het was een geweldig optreden, gewoon vanaf een kleine verhoging tussen het Glazen Huis en Vindicat. Hits als "Baukelien", "Hoornse Plas", natuurlijk "Carnaval in 't Noorden" en vele andere meezingers kwamen voorbij. Een legendarisch optreden! En zoals je ziet ontkomen ook Pé en Rinus niet aan mij.

Toen het stel uiteindelijk meer bekijks trok en meer lawaai maakte (meezingen!) dan dat Glazen Huis mochten ze uiteindelijk toch naar binnen om dik 1500 euro te overhandigen. Nait slecht veur drei kwartier prachtige Grunneger hits!

Weerman in de wind

2009-12-13T22:24:00.004+01:00

Om de zoveel tijd krijg ik de bijzondere drang om een tekenfilmpje te produceren. Heeft het met de hoeveelheid zonlicht of de stand van de maan te maken? Of bestaat er dan toch een bepaald hormoon dat je aanzet tot animeren? Wat de etiologie ook moge zijn: de laatste tijd is het simpelweg weer zo ver. Daarom kroop ik achter mijn Mac en probeerde ik een nieuw programma uit om wat gekkigheid op de wereld (lees: YouTube) te zetten. En ook al is het slechts een dikke tien seconden; ik vind het dit keer aardig gelukt. Oh ja, alle geluiden doe ik natuurlijk ook zelf!

Roostervrije week #1

2009-11-29T20:51:00.010+01:00

Een weekje vrij: thuis op je gat zitten of je spullen pakken en vrienden en familie in de Randstad opzoeken? De keuze was snel gemaakt; de OV-jaarkaart gebruiken zolang hij nog gebruikt kan worden! (Alhoewel ik in A'dam al moest chippen.) Ik bezocht eerst nichtje Nynke in Alkmaar, die daar samen met haar vriend in een mooi huisje woont. Daarna kwam ik terecht in Leiden, waar ik logeerde bij Eva. Toegegeven; ook Leiden is een mooie stad. Vervolgens het nieuwe hok van de Games Guide in Hoofddorp bezocht, in het hoofdkantoor van Sanoma uitgevers. Nu hebben is er nog meer ruimte voor ons! Daarna bij neef Jaap in Amsterdam geweest. Daar hoogstaande stand-up comedy van Comedy Train gezien en kroketten gegeten bij Van Dobben. De volgende dag nog even langsgewipt bij neef Jogchem, onder andere bekend als Angsthaas uit Sesamstraat, geeltje uit Ti-Ta-Tovenaar of Bi-Bi-Banaan uit Bi-Ba-Boerderij. Kortom: veel gereisd, veel leuke mensen gezien, veel gelachen en veel plezier gehad!

Co-column

2009-11-22T16:32:00.016+01:00

Vijf keer per jaar schrijf ik de Co-column voor de PanEssay, hét magazine voor Groninger studenten geneeskunde. Deze tweede column wordt pas eind dit jaar gepubliceerd. Omdat hij nu nog actueel is kan je hem hier alvast lezen.

En daar stond ik toen; in het Lucas ziekenhuis in Winschoten, in een witte jas gevuld met stethoscoop, telefoon, papieren en een lading pennen. Op de gang word je door patiënten al aangesproken als “dokter”. Klinkt heel cool, maar je weet ook dat je in feite helemaal nog niets kunt. Sterker nog; op dat moment kon ik alleen naalden in plastic armen steken, functieonderzoek doen en redelijk fatsoenlijk een anamnese afnemen. Maar ook dat was allemaal surrogaat; met echte patiënten had ik nog niet gewerkt. Dat geeft niet, want je gaat immers de kliniek in om daar te leren hoe het moet.

Ik had het geluk dat ik het JuCo-schap chirurgie in de periferie kon lopen. Een snijdend vak lijkt mij prachtig en het was fijn om te horen dat ik de enige co-assistent was op de afdeling. Dat is vier chirurgen op één co; in een academisch ziekenhuis is dat meer dan vier co’s op één specialist. Kortom, ik ben de afgelopen vijf weken een beetje verwend. Daarnaast kom ik oorspronkelijk uit Winschoten, dus ik kon weer even vijf weekjes onder moeders vleugel vertoeven (en stufi sparen). Tel daar nog eens enkele leuke secretaresses en een boel bekende artsen, zusters en patiënten bij op en je hebt een heel gezellig eerste co-schap.

Maar helaas, met koffie drinken en gezellig doen leer je niets. Er moet natuurlijk een boel gebeuren. Grappig is dan dat eerste moment dat je met een status een spreekkamer in wordt gestuurd; de eerste patiënt wacht op je. Help wat nu? Waar stond ALECOBO ook alweer voor? En hoe schrijf ik dat allemaal in medische taal op? Vreemd genoeg verliepen de gesprekken best soepel; de systematiek die ons wordt geleerd in het Klinisch Trainings Centrum gaat dan pas vloeien en zodoende leer je al snel een redelijke anamnese af te nemen. Sommige zinnen die je in je hoofd zo mooi had geformuleerd blijken in de praktijk echter niet toepasbaar. “Bent u bekend met een hoge bloeddruk?” is bijvoorbeeld zo’n valstrik. “Nee, want de huisarts controleert dat en nu is het goed.” Wat blijkt: patiënt slikt een flinke lading anti-hypertensiva. Nog zo één: de patiënt geeft aan geen medische voorgeschiedenis te hebben. Als je dan naar het medicijngebruik vraagt blijkt hij/zij bloedverdunners te slikken: “dat is ja voor die ritmestoornissen na mijn hartaanval.”

Maar het mooiste aan chirurgie co-schappen in de periferie is natuurlijk dat je een heleboel dingen zelf mag doen. Bij bijna elke operatie kan je steriel staan en meehelpen. Op een gegeven moment moest ik er zelfs bij zijn vanwege een tekort aan OK-assistenten (lees: griep). En dan sta je er dus ineens met je neus bovenop; operaties, gereedschap en ziektebeelden die je alleen uit de boeken kent. Erg leerzaam, maar bovenal geweldig leuk. De OK is vaak gezellig en serieus tegelijk. Maar ook de Poliklinische OK (POK), de plek voor kleinere verrichtingen, is de stemming vaak goed. Het voordeel van deze setting is dat de patiënt lokaal wordt verdoofd; je kan dus lekker met je handen werken én contact houden met de patiënt. Als co-assistent mag je hier je eerste operaties uitvoeren; ingegroeide teennagels verwijderen of lipoompjes exciseren. Van verdoving en incisie tot de hechting. Plots doe je alles zelf. En dat voelt goed, want uiteindelijk doe je het hier allemaal voor.

Alle deze positieve ervaringen in de periferie hebben er aan bijgedragen dat tijdens mijn eerste co-schap geen enkel vooroordeel is bevestigd. Je wordt niet afgesnauwd door de chirurg en je bent er niet om koffie te halen. Iedereen staat voor je klaar. Als je ergens mee wilt doen, dan mag dat. En als je met vragen zit, dan wil iedereen je helpen. En de koffie? Die wordt juist voor jou ingeschonken! Het zal even wennen zijn als ik straks in het UMCG terecht kom, want daar komen al die sterke verhalen en vooroordelen immers vandaan. Komende vijf weken staan echter weer in het kader van training. Daarna verhuis ik naar de afdeling gynaecologie en obstetrie. Hopelijk bevalt dat, letterlijk en figuurlijk, een beetje!

Dagtripje Keulen

2009-11-19T22:36:00.006+01:00

Afgelopen zaterdag met een boel vrienden en familie naar Keulen geweest. Prachtige dom bezichtigd en beklommen, oude meesters (Rembrandt, van Gogh, Munch etc.) bekeken en een bezoekje gebracht aan dé trekpleister van Keulen: de plek waar het beroemde, stinkende oude-vrouwen-geurtje eau de Cologne (4711, Echt Kölnisch Wasser) vandaan komt. Mooie stad.

M.B. Jalink, BSc

2009-11-03T00:04:00.004+01:00

Hehe, het is zover; ik heb mijn eerste academische titel binnen. Vanaf vandaag ben ik officieel M.B. Jalink, BSc. En dan slaat dat BSc op Bachelor of Science, wat niet meer inhoud dan het feit dat ik de eerste drie jaar van mijn studie heb afgerond. Het is niet dat ik hier veel mee kan, naast het feit dat ik zo leraar biologie kan worden, maar het is natuurlijk wel een feestje waard! 's Middags een paar collegepraatjes afgesloten met de uitreiking van de bachelorbul en borrel. Daarna heerlijk met mijn ouders bij Humprey's gegeten.

Eindelijk is die puur theoretische fase helemaal officieel afgesloten en kunnen we praktisch bezig gaan. De afgelopen weken heb ik al flink wat "leuke" dingetjes gedaan, zoals hechten en kleine verrichtingen uitvoeren. De praktijk is nog veel leuker dan de theorie! Gelukkig maar, want dit is wat ik later uiteindelijk als baan krijg!

Co-schappen

2009-10-14T18:58:00.003+02:00

De laatste paar dagen/weken waren druk, druk, druk! Elke dag training voor de co-schappen; van 's ochtends tot aan het einde van de middag. En dan na het avondeten de volgende dag voorbereiden... en dan is het ook de bedoeling dat je flink wat theoretische stof leert. Co-schappen lopen is wel even wat anders dan de "normale" geneeskunde bachelor. Toch valt er ook een heleboel te leren. Ik kan inmiddels onder andere bloedprikken, een infuus aanleggen, injecteren, redelijk mijn stethoscoop hanteren, percuteren, palperen en ik leg een hele mooie intracutane hechting (voorlopig alleen nog in varkenspoten). Na al deze vaardigheidstrainingen, gesprekken met simulatiepatiënten en theoretische colleges word je naast een toetsing van vaardigheid ook nog eens op de klassieke wijze getest, met een "good old" tentamen over een flinke lading leerstof. Het kostte wat tijd om alles te leren, maar volgens mij heb ik nu eindelijk alles in the pocket.

Het tentamen zelf was overigens een lachertje; zo'n 75%-80% van de vragen zat in eerdere toetsen. Gelukkig had ik die goed bestudeerd, zoals zelfs de docenten al hadden aangegeven. Als je namelijk de normale leerstof leert scoor je gemiddeld een 3; iedereen leert dus oude tentamens. Veel nieuwe vragen zijn overigens lastig, multi-interpretabel en zijn vaak ook niet in de leerstof terug te vinden. Gewoon onthouden en opslaan in een Word-bestandje voor de volgende mensen die het blok Heelkunde gaan lopen; grote kans dat zij die paar rare vragen ook krijgen. Een zeer vreemd systeem; er wordt zo op geen enkele manier kennis van studenten getoetst, want iedereen weet de toetsvragen toch al. Zakken is lastig!

Hoe dan ook; ik heb dat dus allemaal achter de rug en ben nu eindelijk klaar om voor het eerst de kliniek in te gaan. Grappig genoeg mag ik direct meelopen op de afdeling chirurgie in Winschoten, dus ik ga komende vijf weken weer lekker bij mijn ouders logeren. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. Ga ik voor het eerst hechten? Kan ik net zo goed op echte patiënten bloedprikken als op de plastic armen uit de faculteit? We zullen zien!

Maarten en Marleen in Thailand

2009-08-30T23:16:00.004+02:00

Afgelopen zomervakantie vertrok ik in mijn eentje naar Thailand om me daar bij mijn wereldreizende zusje Marleen te voegen voor een geweldige reis! Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik teruggekeerd ben. Ik blog pas zo laat omdat ik eindelijk de 4.500 foto’s heb gereduceerd tot acceptabel niveau. Nou ja, net genoeg om in een weekje op mijn website te plaatsen. In totaal volgen hieronder 245 foto’s, ingedeeld per dag. Hopelijk genoeg om de vele indrukken van onder andere het prachtige land, de vriendelijke bevolking en de geweldige groep waarmee we hebben gereisd goed over te brengen!

18 juli 2009 – De heenreis
Na een vlucht van zo’n 12 uur vanaf Düsseldorf kwam ik ’s ochtends in Bangkok aan. Ik heb een aantal uur op Marleen moeten wachten; zij kwam vanuit Brisbane, via Kuala Lumpur, naar mij toe. Telefoonverkeer is hopeloos in Thailand, dus we hebben elkaar ouderwets moeten opzoeken. In het hotel, waar de volgende dag onze tour zou beginnen, direct een Thais biertje gepakt en geopend met mijn verjaardagscadeau, dat ik nog tegoed had vanuit Australië; een bieropener gemaakt van een kangoeroescrotum. Marleen weet wel wat voor vreemde cadeau’s haar broer kan waarderen! Na wat opfrissen waren we eigenlijk wel klaar om Bangkok, een totaal onbekende stad voor ons, in te gaan. Zonder enig idee waar heen te gaan zijn we voor een paar cent een tuk-tuk ingestapt voor een rondleiding van een uur. Het eindigde bij de “sponsor” van de tuk-tuk: een kleermaker. Prima, want ik wou sowieso nog een pak laten aanmeten. Dat is echter iets voor de volgende dag. De tuk-tuk man bracht ons naar allerlei plaatsen in het Noorden van Bangkok; voornamelijk tempels en een enorm beeld van een Boeddha ontmoetten de lens van onze camera’s. ’s Avonds uit eten geweest in een redelijk luxe restaurant waar we voor twee maaltijden, (import) bier, cola, koffie en thee toch al gauw zes euro inclusief fooi betaalden. Wauw, Thailand is prachtig én heel erg goedkoop!

19 juli 2009 – Ontmoeting met de groep
Vandaag als eerste met de tuk-tuk teruggegaan naar de kleermaker. Mijn persoonlijke medewerker, George, zat al te wachten op mijn komst. Na een kop koffie en wat onderhandelen kon ik stoffen voor het pak en het overhemd uitzoeken (zie de tweede foto). Vervolgens werd ik letterlijk van voor naar achteren opgemeten. Over twee weken zou ik terugkeren om het pak te passen. Spannend! Vervolgens met Marleen verder getukt naar het Grand Palace. Ondertussen nog een tempel bezocht waar we een uur lang aan de praat werden gehouden door een onverstaanbare oude man die zijn pruimtabak tot achter zijn oren had zitten. Aan de ene kant een beetje vervelend, maar aan de andere kant erg lachen! Het Grand Palace was erg massaal, maar wel heel mooi. Het is onder andere het huis van de smaragden Boeddha, één van de oudste en belangrijkste beelden van Boeddha. Op één van de foto’s zie je Marleen overigens in een overhemd en een rok. Dit is niet de eerste kledingkeuze van mijn zusje; het was verplicht om binnen te kunnen komen. Zoals gezegd was het paleis erg mooi, maar aan de andere kant ook een beetje vreemd. Het Grand Palace komt namelijk helemaal niet over als een oud paleis. Er werd nog volop gebouwd en de muurschilderingen waren nog steeds in de maak. Dit gevoel hield ik bij de hele boeddhistische cultuur; alles is zo nieuw! Normaal als ik een stad of een land bezoek dan kan ik erg genieten van de oude cultuur. Oude tempels kan je in Thailand echter lastig onderscheiden van nieuwe! Het is eerst even wennen, maar daarna heeft het ook wel z’n charmes. In Rome loop je tussen de Romeinse ruïnes en is geen enkele echte Romein te bekennen; in Thailand loop je tussen de nieuwe gebouwen en is de cultuur aldaar nog in volle gang! Misschien is dat nog wel leuker! Na ons bezoek aan het Grand Palace zijn we op een boottochtje geweest. Eigenlijk was er vrij weinig te zien; we wilden naar de Floating Market, maar die was inmiddels gesloten. Gelukkig zouden we twee weken later naar de echte, grote Floating Market buiten Bangkok afreizen. Later die avond hebben we kennis gemaakt met onze groep. Het betrof een flink aantal gezellig mensen van in en rond de 20, inclusief vier Schotse studenten die ook net hun derde jaar geneeskunde hadden afgerond (de rechter drie jongens op de laatste foto). Drie maal raden met wie ik het beste op kon schieten! Na het avondeten, bovenop een flat, wezen stappen in het backpackersparadijs Khao San Road. De toon was gezet: dit ging een hele gezellige trip worden!

20 juli 2009 – Heet eten in Kanchanaburi
De eerste dag reizen is aangebroken. Het gros van de reis hebben we in een lokale bus met ventilator gezeten. In een lokale bus, vergelijkbaar met Arriva, werkt zo’n 3 man personeel om de klanten tevreden te houden. Iemand pakt je bagage onder de bus en je wordt naar je plek gebracht en van water voorzien door een soort stewardessen. Ik zat naast Colin, één van de geneeskundestudenten. En alhoewel hij zei dat hij vrij snel in slaap valt in de bus waren wij de enige twee personen die de hele reis hebben gepraat terwijl de rest sliep. Een gezellige trip! Eenmaal in Kanchanaburi snel gedoucht in onze fijne bungalow en daarna wat gedronken in de tuin van het complex. Later die avond uit eten geweest in een restaurantje aan de river Kwai (van de brug). Direct kennis gemaakt met de het scherpste eten van Thailand! Ik houd van een eetlepel sambal door bijvoorbeeld mijn Chinese eten, en ik dacht dat Thailand geen probleem voor mij zou zijn. Maar man-o-man, wat was dat eten scherp! Voor mijn gevoel kon mijn tong elk moment open bartsen als een frikandel die te lang in de frituur heeft gelegen! Gelukkig deed het Thaise bier, Chang, in grote hoeveelheden ons veel goeds!

21 juli 2009 – The Bridge on the River Kwai
’s Ochtends verlieten we fluitend onze bungalows om de bekende brug over de Kwai te bezoekend. Het deuntje van de film uit 1957 (die overigens in Sri Lanka is opgenomen) klonk immer vrolijk, maar kreeg wel een apart tintje toen we eenmaal het museum en de begraafplaats voor krijgsgevangen hadden gezien. Dat oorlogsbegraafplaatsen indrukwekkend zijn staat vast. Maar wat de Jappen de Nederlandse, Engelse en andere krijgsgevangen aan hebben gedaan is werkelijk waar afschuwelijk! Als je dan ook over die doodenge, gevaarlijke, open brug loopt kan je eigenlijk ook alleen maar heel veel respect hebben voor de gevangen die onder dergelijke condities zoiets hebben weten te bouwen. Later op de dag konden we gelukkig relaxen en alles even laten bezinken in een National Park. Het toppunt was eigenlijk wel het zwemmen bij en onder een prachtige waterval. Terwijl kleine visjes dode huidresten van onze voeten knabbelden keken we toe hoe een aap een zak chips van een Thaise toerist stal en boven ons, in de bomen, als een dikke Amerikaan op de bank, zijn gestolen waar oppeuzelde. Qua cultuur én qua natuur is Thailand geweldig!

22 juli 2009 – Het vergane koninkrijk Ayuthaya
Vandaag met open trucks van Kanchanaburi naar Ayuthaya gecruised. Ayuthaya is de hoofdstad van een koninkrijk (eveneens Ayuthaya) dat ergens in de 18e eeuw door de Birmezen is aangevallen en daarna voorgoed verloren is gegaan. Tussen de ruïnes die van de stad, tevens een oude V.O.C. handelspost, is de overgebleven bevolking doorgegaan met het normale leven. Resultaat; een stad vol vernietigde gebouwen én moderne winkels en woonflats. We hebben een aantal oude “sites” bezocht. Alle beelden van Boeddha zijn door de Birmezen van hun hoofd beroofd; in Birma werd onder die hoofden een gloednieuw lichaam gemaakt. Één hoofd is de Birmees vergeten en er is op miraculeuze wijze een boom om heen gegroeid. Vreemd genoeg deden veel gebouwen mij denken aan de keizerlijke paleizen op de Palatijn in Rome. Deze gebouwen zijn echter ruwweg zo’n 2000 jaar ouder! Lag Europa destijds dan zo ver vooruit? ’s Avonds een nieuwe manier van vervoeren ontdekt; de slaaptrein. Voor zo’n 14 euro een afstand gelijk aan een trip van Noord- naar Zuid-Frankrijk is niet gek, zeker niet als je je bedenkt dat je geen hotel hoeft te regelen. Slaaptreinen in het Noorden van Thailand zijn schoon, ruim, koel, voorzien van catering en met plusminus vier man personeel per wagon! Je kan spreken van een heuse eye-opener; misschien dat ik binnenkort eens een slaaptrein binnen Europa pak!

23 juli 2009 – Druk, druk, druk... maar wel supervet!
Dit was misschien wel de drukste dag van allemaal. Eenmaal in Chiang Mai, na een fijne rit met de slaaptrein, gingen we als eerste naar het “Tiger Kingdom”. Hier konden we met volwassen tijgers knuffelen. Een beetje een toeristische attractie, maar zeker weten een hele leuke ervaring en eigelijk wel een must. Vervolgens hebben we een olifantenshow bezocht. Je zou het niet zeggen, maar olifanten zijn zeer intelligent. Ze kunnen bloemen schilderen, voetballen, darten en nog veel meer. En het leuke is; je kon zien wanneer een olifant het naar zijn zin had. De ene dikhuid die de olifantenkeeper voorbijkwam met voetbal moest daadwerkelijk lachen na zijn goal! Toen we verder reden passeerden we een shooting range. En tja, als je voor een paar euro eens legaal kan schieten met echte vuurwapens laat je zo’n kans natuurlijk voorbijgaan. Het eerste schot met het handgeweer schoot ik de kartonnen man direct al door zijn hoofd! Om toch nog wat beweging te krijgen zijn we naar de Doi Suthep tempel gereden en de 309 treden hoge trap opgerend; ik dacht dat ik dood ging toen ik eenmaal boven was! Gelukkig hebben we de rest van de tempel, met een waanzinnig uitzicht over Chiang Mai, zonder overleden groepsgenoten kunnen bezichtigen. Alsof we nog niet genoeg gezien hadden gingen we ’s avonds uit eten in een traditioneel restraurant. Deze dure (€10 p.p.) aangelegenheid wordt vooral bezocht door Thaise mensen die één keer per jaar luxe uit eten willen. Wij deden het gewoon als tussendoortje. Je zit in een enorme zaal aan een tafel die deels in de vloer gezonken is. Het eten wordt constant aangevuld en ondertussen worden verschillende traditionele shows opgevoerd. Onze tourleider wist wel waar hij ons mee heen moest nemen!

24 juli 2009 – Welcome to the Jungle!
Vandaag de jungle ingetrokken voor een driedaage “hilltribe trek”. Eerst gestopt bij een marktje om insecten te eten en een coole viëtnamese hoed te kopen. Vervolgens nog even in een waterval gezwommen. Deze was ietsje krachtiger dan de vorige; eronder blijven staan was bijna onmogelijk. Na de lunch gingen we dan eindelijk de jungle in. Wat begon met vrolijk gezang (“Awimbawé, awimbawé”) eindigde na een paar minuten al in gesteun en gepuf. De eerste 500 meter was namelijk zeer stijl én ook nog eens in de volle zon, gelukkig een zeldzaamheid in het regenseizoen. Alhoewel om de zoveel meter een aardigheid te zien was, zoals een plant die voor je ogen “uitdroogt” als je hem aanraakt of een platgestampte schorpioen, waren de eerste paar meters geen pretje. Toen we eenmaal de jungle in gingen werd de trip veel aangenamer; zolang je maar in de schaduw loopt gaat het prima! Onze twee begeleiders wisten het nodige van de jungle af; we leerden schieten met katapults, slingerden aan lianen en kregen een cool puntmutsje gemaakt van een blad. Zelf scoorden de heren nog een paddo voor later op de avond. Na een drie- á viertal uren kwamen we eindelijk bij onze overnachtingsplek aan; een Karen stam die midden in de jungle tegen een berg aan woont. Na een douche in de rivier hebben Marleen en ik meegeholpen in de keuken. ’s Avonds werd namelijk een flinke maaltijd voor ons voorbereid. Ook draaide één van de locals een sigaar van een bananenblad voor ons. Het werd een hele gezellige avond, op een plek die alleen maar door een kampvuurtje kon worden verlicht. Na een aantal drankspelletjes konden we doodop onze gezamenlijke hut inkruipen om op een flinterdun matrasje onder het muskietennet tevreden in slaap vallen.

25 juli 2009 – Olifantje rijden!
Alhoewel het matras niet zo heel veel voorstelde en ik met mijn voeten onder het muskietennet door stak heb ik prima geslapen. ’s Ochtends wakker geworden door een stuk of tien hanen die in de omgeving zaten te kraaien. Na een heerlijk ontbijtje met ei en spek moesten we alweer snel de jungle in voor een nieuwe urenlange tocht. Onder andere dwars door een typisch rijstveld gelopen en jackfruit/nangka geproefd (stinkt wel, maar smaakt heerlijk; t’is kaas van een boom). Na een aantal uren klouteren kwam onze verlossing in zicht; het olifantenkamp. Hier aten we onze lunch met eetstokjes die onze tourleiders gemaakt hadden van bamboe. Die avond kregen overigens zelfs drinken uit onze eigen bamboe bekers. Vervolgens zijn met z’n driën op een olifant geklommen en hebben de dikhuiden ons naar het volgende dorp gebracht. Daar zijn we direct in de rivier gesprongen! Later die dag kwamen de lokale kinderen langs. We hadden cadeau’s voor ze meegenomen, want speelgoed kunnen ze in de jungle niet krijgen. Op de één na laatste foto zie je een tekening van één van de ventjes die mij en hem bij de hut waar we overnachtten had getekend. Overigens had ervaren au-pair Marleen het ook erg naar haar zin, getuige de laatste foto.

26 juli 2009 – Bamboeraften door de jungle
Tijdens de laatste dag van onze jungle trip hebben we weinig gelopen; desondanks hebben we wel drie en een half uur op een bamboevlotje rondgedobberd op de rivier. We voeren langs olifanten, zwemmende koeien, enge Indiana Jones-achtige hangbruggen en kleine dorpjes. Maar het mooiste was toch wel de jungle in al zijn puurheid. Rustig en kalm, maar toch gevaarlijk als je niet weet wat je doet. En helaas, dat was alweer het einde van onze tocht door het oerwoud van Thailand. Jammer, ik vond het wel leuk daar. Het is zwaar om door de bergen, uitlopers van de Himalaya, de klimmen. Maar het is prachtig om zoveel nieuwe dingen te zien en elke dag in een vreemd dorpje aan te komen. Toch heeft de bewoonde wereld ook weer z’n leuke dingen, zoals massages, lekker uit eten en live muziek in de kroeg!

27 juli 2009 – Thais kookcursus
Met het ontbijt nog achter de kiezen begonnen aan een kookcursus. Eerst de markt op geweest om ingrediënten te zoeken en ons te vergapen aan de vreemde waren; een net vol kikkers, onbekend fruit, rare specerijnen en veel meer. Het eerste gerecht was een Thaise klassieker met noedels, garnaaltjes, kip en groente; pad thai. Vervolgens loempiaatjes, groene curry en een toetje gemaakt. Tegen een uurtje over één zaten we dus allemaal stampvol! Daarom hebben we de rest van de dag niet zoveel meer gedaan. ’s Avonds alleen nog een kleine snack in de kroeg als avondmaaltijd gehad. Ik zit nog steeds vol als ik er aan denk!

28 juli 2009 – Jammie, kikkersoep!
Vandaag eigenlijk niet zo heel veel gedaan. Het grootste gedeelte van de dag bestond voornamelijk uit reizen met de bus. In een paar uur zijn we van Chiang Mai naar Thaton, nog noordelijker, gereisd. Thaton zelf stelt niet zo heel veel voor; het was een soort tussenstation voor de trip van de volgende dag. Eenmaal bij onze huisjes direct gaan lunchen in het restaurant, waar mijn stoel bezet werd gehouden door een nogal agressieve bidsprinkhaan. Vanwege de kookcursus van de vorige dag was ik nieuwsgierig geworden naar de kikkergerechten die in Thailand worden gemaakt. Daarom bestelde ik als lunch een kikkersoepje. Vreemdgenoeg was het een normale soep met een in stukken gesneden kikker erin. En tot afschuw van enkele groespleden zat het kikkerhoofd als eerste op mijn lepel. Toch was het een lekkere maaltijd; kikker smaakt namelijk gewoon als kip!

Om toch een beetje in beweging te blijven zijn we later op de dag de berg opgeklommen en hebben we een aantal tempels en gigantische beelden van Boeddha bezocht. Dit allemaal was onderdeel van één complex dat als een pad op de berg was gebouwd. Zoals ik al eerder vertelde is het boeddhisme een vrij levende religie. Tijdens onze klim kwamen we namelijk terecht in een gloednieuwe tempel met neonverlichting, grote beelden van konijnen, felle kleuren en een prachtig uitzicht (zie bovenstaande panorama). ’s Avonds nog wat gekaart en wat gedronken. Toen ik eenmaal in ons huisje kwam liep er iets voor mijn voeten langs; een miljoenpoot! Snel naar buiten geveegd en gaan slapen, want de volgende dag moesten we er vroeg uit...

29 juli 2009 – Golden Triangle; bliksembezoek aan Laos
Wederom een drukke dag. Vandaag vroeg op om samen met Marleen en Alasdair avondeten te halen op de ochtendmarkt. Niet ons avondeten, maar dat van monniken en daklozen. Elke ochtend, rond 5 uur, gaan de boeddhistische monniken de straat op om eten te verzamelen. Trouwe aanhangers van het boeddhisme, 95% van Thailand, doneren dan voedsel zodat de monniken kunnen voortbestaan. Na een zegen van een hele groep monniken zijn we weer lekker in bed gekropen om nog even te slapen. Later die dag verlieten we Thaton per boot en reisden we af naar de Golden Triangle, het drielandenpunt met Myanmar (voormalig Birma) en Laos. De Golden Triangle bestaat uit twee rivieren, waaronder de Mekong, en moest dus per boot bezocht worden. We zijn zowel door Myanmar als door Laos gevaren en we hebben vervolgens in laatsgenoemde voet aan wal gezet. Dat ene plekje in Laos was erg toeristisch; we konden de typische slangenwhiskey, sterke drank met een dode slang er in, proeven en kregen een stempel in ons paspoort als we iets in het land kochten. Het zal wel de laatste keer geweest zijn dat ik een paspoort stempel kocht door middel van een flesje bier. Eenmaal terug in Thailand bezochten we een dorp van één van ’s werelds bekendste stammen; de long-necked Karen tribe. Dit zijn de vrouwen met ringen om hun enorm lange nek. De stam woont echter op een vaste plek voor het toerisme; we moesten entree betalen om met de vrouwen op de foto te mogen. Achteraf een beetje vervelend; betalen om werkende mensen te zien. Desondanks leken de dames het zelf niet zo heel erg te vinden en leek het erop dat ze ons bezoek juist gezellig vonden. De kinderen in het dorp konden ons bezoekje in ieder geval wel waarderen, vooral omdat ze snoep kregen van de vrouwen uit onze groep. ’s Avonds, in Chiang Rai, goedkoop (<€1,50) gegeten op een marktje waar de marktlui hun gerechten soms té letterlijk naar het Engels hadden vertaald. “The meatballs fries, every the wood” en “The demon moustache squid roasts” bleven de rest van de vakantie grappig. Uiteindelijk belandden we in een vreemde kroeg vol willekeurige objecten. Pruiken aan de muur, een vogelkooi vol Barbies als tafel en grindpaadje om bij de bar te komen...

30 juli 2009 – Relaxed dagje reizen
Na zo’n drukke dag was het fijn om even een dagje niets te doen en te reizen. We zijn van Chiang Rai terug gegaan naar Chiang Mai om daar ’s avond de slaaptrein terug naar Bangkok te pakken. Overdag hebben sommige mensen uit de groep nog gezorbd (in een grote bal van een heuvel afgerollen). Helaas was het minder spectaculair dan aanvankelijk gedacht en liet ik het links liggen. Ik was allang blij met mijn fles “Yellow Surprise”, drinkwater met een erg obscure naam. Brrr!

31 juli 2009 – Laatste dag van de tour
Eerder in Bangkok dreven we voor de dichte deuren van de Floating Market. Er blijken echter twee van deze drijven attracties te zijn; een kleine in de stad en een grote erbuiten. Die laatste bezochten we vandaag. Helaas is het échte handelsgedeelte van die Floating Market bijna nergens meer te bekennen; het is één en al toerisme. Houten poppetjes, hoedjes, schilderijtjes... alles voor de toerist. Op weg naar een snake farm voeren we nog langs het oude gedeelte van de grote, drijven markt. Het zijn nu slechts lege plaatsen voor het huis van de mensen die aan het water wonen. Jammer, maar aan dat soort dingen dragen wij als toerist zelf bij. De snake farm was weer een verhaal apart. We zagen een man vechten met cobra’s, springende slangen bijna het publiek in vliegen, een man een slang vangen met zijn mond en een mongoose in een bak knokken met twee cobra’s. Een echte “don’t try this at home”-ervaring. Ook leuk: een meterslange python om je nek. Eenmaal terug in Bangkok naar de kledingmaker geweest om mijn pak te passen. De broek en het overhemd waren in feite al af; van het pak moest nog een meting gedaan worden en dan kwamen de mouwen er aan. Tot nu toe ziet het er goed uit. Omdat het de laatste avond van onze tour was nam onze tourleider ons mee naar “het beste pad thai restraurant van Thailand”; een kraampje op de straat. Drinken moesten we bij de supermarkt kopen. Het eten was inderdaad lekker, maar eigenlijk was het toetje het meest bijzonder. Onder andere uienijs en maïsijs stonden op het menu. We eindigden de avond op Khao San Road, de plek waar we ook de eerste avond uitgingen. Uiteraard een gezellig feest! Colin en ik hebben uiteindelijk een taxi moeten pakken omdat we de weg niet meer terug konden vinden. Tja, wat kan ik zeggen?

1 augustus 2009 – Nog één dagje dan...
Na zo’n drukke, overweldigende tour ben je wel toe aan wat rust. De meeste groepsleden gingen op de bonnefooi verder naar een eiland, net als wij. Maar voordat we alles gepland hadden moesten we nog een dagje in Bangkok blijven. Dat deden we dan ook met het grootste gedeelte van onze groep. Marleen en ik hebben samen op backpackersoord Khao San Road in een obscuur steegje een reis naar het eiland Koh Samet geboekt. ’s Avonds zijn we met z’n allen voor de laatste keer uit eten geweest. Jammer dat de groep al zo snel uit elkaar ging; het was zo leuk samen!

2 augustus 2009 – Koh Samet, rettekketet!
Vandaag op tijd eruit om naar Khao San Road te gaan. We werden daar opgepikt door een vreemde vent op een scootertje die ons naar een busje bracht. Dat busje bracht ons naar een dorpje met een bootje en dat bootje bracht ons naar Koh Samet. We hadden gevraagd of een huisje op het strand konden krijgen, maar dat zou wel erg duur zijn...

En zodoende namen we het goedkope huisje... dat 20 meter van het strand af lag! Er zat letterlijk slechts een palmbook tussen ons en de blauwe zee. Zoals verwacht helemaal niets nuttigs meer gedaan. Nou ja, we hebben nog een kokosnoot geopend. Maar dat is onderdeel van het relaxen. Heerlijk!

3 augustus 2009 – Snorkelen met Chinezen
Om toch niet helemaal op één bult te zakken gingen we toch maar mee met een snorkeltocht. Door de wind was er vrij weinig te zien; slechts een paar zebravisjes passeerden mijn blikveld. Dat gaf echter niets; lekker op een bootje dobberen is heerlijk. En dat terwijl achter op het dek een barbecue voor je bereid wordt. Het grappigste van de dag was een groep Chinese meisjes die constant met mij en Marleen op de foto wilden. Omdat ze dachten dat wij een stelletje waren kon ik alleen stiekem met hen op allerlei poses (king of the world!) op de foto zodra mijn zusje even uit beeld was. Erg grappig! Als afsluiter bezochten we een fish farm, waar schildpadden en haaien worden gekweekt. Ons diner was op een bijzondere plek: we aten onze maaltijd op kussentjes op een soort lage tafels op het strand. Terwijl de zee onder ons door spoelde genoten wij van het eindeloze uitzicht en een lekkere Chang. Nogmaals: heerlijk!

4 augustus 2009 – FC Groningen, ook op Koh Samet
Vandaag echt helemaal niets gedaan. Zie ook de nietszeggende foto’s. Opmerkelijk was de man uit Loppersum die al 13 jaar op een strandje naast de onze een eigen café aan het strand heeft. Bij hem pannenkoek gegeten. Marleen at voor het eerst in 9 maanden weer eens een kroket. Da’s om alvast weer een beetje het Hollandse gevoel terug te krijgen.

5 augustus 2009 – Terug naar Bangkok
Helaas, aan alles komt een einde. Zo ook aan ons bezoek aan Koh Samet. Ik ga dat simpele huisje, de vieze Duitse buurman met Thaise vriendin en het prachtige, lege, witte strand allemaal missen. Op de terugweg werden we overigens nog opgeschrikt door een twee meter lange slang die voor ons het riool in schoot. Die gaan we niet missen. Eenmaal terug in Bangkok de Golden Mount tempel beklommen. Daarna eindelijk mijn maatpak opgehaald. Mijn Italiaanse pak van wol en kashmir, compleet met stropdas én op maat gemaakt overhemd is prachtig. Een beter souvenir kon ik mezelf niet meenemen! Omdat we in Bangkok een hotelletje vlakbij Khao San Road hadden moesten we er ’s avonds nog even op uit. We aten voor de laatste keer pad thai en wurmden ons voor de laatste keer door een straat vol backpackers en verkopers. Overigens bood een stelletje uit Breda, dat eerder vandaag bij ons in de bus zat, ons nog een gefrituurde sprinkhaan aan. Jummie! Dat soort gekke dingen mis ik wel een beetje in Nederland (met uitzondering van de KEI-week).

6 augustus 2009 – Terug naar Nederland
Jammer maar helaas, onze reis door Thailand zit er alweer op. Na een vlucht van zo’n 12 uur kwamen Hilde, pap en mam ons weer oppikken in Düsseldorf. Het was een prachtige reis. Natuurlijk moet ik daar wel mijn ouders voor bedanken! En dan in het bijzonder mijn moeder, die met het gekke idee kwam om mij naar de andere kant van de wereld te sturen om m’n zusje op te halen. Pap en man; bedankt!

Volgens mij is dit de langste blog ooit op mijn website. Het is een heel verhaal, het is een hel om al die foto’s op het internet te krijgen en het kostte mij mijn laatste uurtjes van de vakantie. Maar dat is het waard, want zo’n prachtige vakantie kan je natuurlijk niet links laten liggen. En nu zit het er helaas allemaal alweer op, maar dat betekent niet dat de pret voorbij is. Morgen beginnen namelijk mijn co-schappen. De voorbereidingen zijn al getroffen. Ik heb mijn sexy Littmann Cardiology III stethoscoop inmiddels in huis en ik ben vereeuwigd op een UMCG pasje. Ik heb alweer drie jaar gestudeerd, maar ik heb het gevoel dat het nu pas echt gaat beginnen!

Party machen!

2009-08-23T21:44:00.003+02:00

Hehe, eindelijk weer eens tijd om te bloggen. Na een geweldige reis door Thailand ging het feest direct door in de KEI-week. Beens en ik waren bezig met een derde leg KEI-kindjes om rond te leiden en dingen te leren, maar ook om mee te lachen en te feesten. Wederom een geweldige, onvergetelijke week! Te veel drinken, salsadansen, lang genoeg opblijven om bij de IKEA te kunnen ontbijten, aan de klimmuur hangen, condooms naar Jeroen van der Boom op 't podium gooien ("Weet je 't zeker?"), er een week lang legaal uit kunnen zien als een afgetrapte student en veel, heel veel meer! Omdat de foto's van Thailand pas vandaag helemaal uitgezocht, bewerkt en gereduceerd tot acceptabel niveau zijn zullen de beloofde plaatjes in de loop van komende week wel ergens op mijn weblog verschijnen. Tot die tijd eerst maar even wat foto's van de KEI-week 2009, dat wij als thema en groepsnaam "PARTY MACHEN!" hebben meegegeven.

Bachelor "in the pocket"!

2009-07-03T17:44:00.003+02:00

Ah, het is vakantie en dat betekent dat het plots tijd is om hele leuke dingen te gaan doen! Het laatste blok is afgesloten met een 8, ik heb gemiddeld een 7,5 op het derde jaar en ik ben direct ingeloot voor de co-schappen van 31 augustus. In november krijg ik mijn bachelor diploma, tevens mijn eerste academische titel. Maar dat is nog lang niet aan de orde! Over een kleine twee weken vlieg ik namelijk naar Thailand om daar mijn zusje Marleen op te halen van haar wereldreis van afgelopen jaar. Met z'n tweeën gaan we drie weken reizen door het voormalige Siam. Onder andere bij stammen slapen, Bangkok onveilig maken, duiken bij een "Bounty-eiland" en op olifanten rijden in de jungle staat op het programma. Ik heb er nu al zin in! De rest van de vakantie is omgeven door feestjes, zoals het Bachelor eindfeest (BaCo), waarvan je onze jaren '50 outfit op onderstaande foto's ziet, en halverwege augustus de KEI-week, waarin ik voor de derde keer met Beens KEI-leider ben. Ja, de zomervakantie van 2009 wordt een knaller!

Likje verf

2009-06-21T20:55:00.006+02:00

Zeilen in Friesland

2009-06-14T18:47:00.006+02:00

Een weekendje zeilen met je studievereniging kan je onmogelijk afslaan. Daarom brachten Arjen, Jan Jaap, Jasper, Fokko en ik het afgelopen weekend door op en rond het Snekermeer, varende onder de Grunniger vlag. Gewoon heerlijk in de zon met een biertje in de hand dobbelen (Perudo!) en zo af en toe ook wat actiever zeilen. Ondanks ons gigantische rantsoen, met te veel chips, drank, worstjes en zelfs broodjes kalfsragout was er nog een prima barbecue bij een kampeerboerderij. Achteraf was het een superdeluxe weekend terwijl we ons voorbereid hadden op een primitief weekendje op een onbewoond eiland. Liever te veel dan te weinig; de boot lag in ieder geval mooi diep. Momenteel ben ik een beetje moe, hier-en-daar verbrand en heb ik nog steeds het gevoel dat ik dobber als ik mijn ogen sluit. Maar dat is het waard; het was een geniaal weekend! We blijven echter met één belangrijke vraag zitten; is het vest van Jasper nu turquoise of mintgroen?

Games Guide Light nu in de brievenbus

2009-06-06T18:00:00.005+02:00

Houd je brievenbus in de gaten; op elk moment kan de Games Guide Light over De Sims 3 bij je op de mat vallen. Zoals ik al eerder schreef is deze aparte uitvoering van de Games Guide gemaakt in opdracht voor uitgever EA als promotie voor De Sims 3. Het magazine is verstuurd naar iedereen die een abonnement heeft op de KIJK, Yes of Fancy, maar zal waarschijnlijk ook in de winkels komen te liggen. Alhoewel het lang niet de eerste keer is dat een blaadje met tekst van mij in de winkel ligt is deze uitgave toch extra speciaal; ik heb er twee dagen fulltime aan gewerkt op kantoor en het is de eerste keer dat mijn tekst via de post over het land verspreid wordt. Ik ben benieuwd naar de reacties!

Maarten interviewt nog een Nobelprijswinnaar

2009-06-05T09:31:00.004+02:00

Geen verhaal hier. Om deze blog te snappen moet je het verhaal hier onder maar even lezen. Dit is slechts een foto van mij en Prof. Dr. Ferid Murad, Nobelprijswinnaar voor de Fysiologie of Medicijnen in 1998.

Maarten interviewt een Nobelprijswinnaar

2009-06-03T19:07:00.010+02:00

Als redactielid van het blaadje van onze medische faculteitsvereniging Panacea heb je bepaalde voorrechten. Vorig jaar interviewde ik nog turnheld Epke Zonderland (wow, wat een kapsel had ik toen!) en vandaag had ik een gesprek met J. Robin Warren, één van de winnaars van de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde in 2005. De ontdekker van de Helicobacter Pylori heeft samen met collega Marshall aangetoond dat deze bacterie vaak verantwoordelijk is voor maagontsteking, maagzweren en zelfs maagkanker. Tot dat moment (eind jaren '70/begin jaren '80) werd aangenomen dat onder andere stress, alcohol of bepaald voedsel hier de oorzaken voor waren. Na lang onderzoek en veel commentaar (niemand geloofde hen) werden ze uiteindelijk beloond met de hoogst denkbare prijs voor wetenschappers. Het is een bekend verhaal onder artsen; vooral het stuk waar Marshall een goed bewijs leverde door (heel onverantwoordelijk) de bacterie op te drinken om er vervolgens heel ziek van te worden kent vrijwel iedereen. Speciaal voor de ISCOMS, een geweldig leuk internationaal studentencongres, vloog Robin Warren naar Groningen om zijn verhaal te vertellen aan alle jonge wetenschappers en ik mocht hem interviewen! Morgen komt Ferid Murad, mede-ontdekker van het systeem dat onder andere de basis is Viagra (en daarom Nobelprijswinnaar in 1998), presenteren. En met een beetje geluk mag ik ook nog even met hem spreken. Houd de PanEssay dus goed in de gaten! Één tipje van de sluier kan ik alvast oplichten: Helicobacter Pylori smaakte "like dirt".

Teddyberendokter Maarten

2009-05-23T22:05:00.007+02:00

Ook dit jaar ging het weer door: de International Federation of Medical Students’ Associations (IFMSA) organiseerde een succesvol Teddy Bear Hospital. Het is alweer een tijdje geleden, maar omdat er sinds kort foto's beschikbaar zijn plaats ik mijn blog nu pas. Dankzij een enthousiaste TBH commissie konden vele kleuterklassen kennismaken met het spannende, enge of onbekende ziekenhuis. Om de kleuters meer te leren over het ziekenhuis werden hun eigen knuffels onderzocht, gescand, geopereerd en zelfs ingegipst. Voor sommige kleuters is het ziekenhuis bekend terrein; de één heeft wel eens een been gebroken en de ander heeft een ouder in het ziekenhuis werken. Andere kleuters hebben er nog geen flauw idee van. Het Teddy Bear Hospital heeft daarom als doel alle kinderen bekend te maken met het ziekenhuis. Iedere pop of knuffel had wel iets; een gebroken hoofd, migraine of een klein gaatje. Bij de uitgebreide anamnese geven de eerlijke kinderen de leukste antwoorden. “Ja, hij [Seabert, een enorme zeehond] heeft hele erge buikpijn. Hij heeft wel honderdduizend vissen opgegeten! Ik houd ook heel erg van vis. Ik hoop dat we het vanavond eten.” Maar ook iets minder grappige verhalen komen voorbij. “Apie heeft de ziekte van Crohn, net als mijn vader!” Gelukkig vallen alle knuffels ook wel eens uit bed en kan je je hele verhaal daar op richten. Want na een zeer uitvoerig lichamelijk onderzoek gingen de knuffels in een heus röntgenfotoapparaat, gemaakt van een doos en aluminiumfolie. En zoals je misschien wel verwacht is er op elke teddyberenröntgenfoto wel een breuk te zien. Reden genoeg om ieder geval de knuffels en poppen een spuit te geven en te gipsen. Tevens werden de nodige gaatjes gehecht, de knuffels met buikpijn “geopereerd” en kregen alle patiënten een diploma na een spannend uurtje in het teddyberenziekenhuis. Dankzij de inzet van alle teddyberendokters ging elke knuffel naar huis met pleisters, verband en gips en zou uiteindelijk alles goedkomen!

Wim de Bie en de Reutemetour

2009-05-15T14:43:00.007+02:00

Ter promotie van zijn nieuwe boek over Meneer Foppe kwam Wim de Bie gisteren voorlezen en signeren in de Scholtens Wristers (Selexyz is een afschuwelijke naam). Ik was vrij en ik dacht "Ach... wat leuk!" Dus zo zat ik ineens voor Wim de Bie, één van de bekendste typetjesmensen van televisie, die voordroeg uit zijn (overigens zeer grappige) boek; Meneer Foppe & de hele reutemeteut. Nou goed, allemaal hartstikke leuk: even signeren, samen op de foto (onder andere als Hekking), je kent het wel. Nou had ik de pech/het geluk (doorhalen wat niet van toepassing is) dat ik als enige niet-"oudere jongere" op kwam dagen. Tussen al die kale hoofden die hun LPs van het Simplisties Verbond wilden laten signeren voelde ik mij een beetje een "jongere oudere". Ook TV Noord had dit in de smiezen. Zodoende werd ik aan het einde van de middag al gebeld; het was een leuk stukje op de televisie geworden. In het Noorden doen we gelukkig ook aan YouTube, dus hieronder kan je alles nog eens terugzien.

Links: "Toch, meneer de Burgemeester?" (Juinens accent)

Gala

2009-04-18T14:51:00.008+02:00

Zo, dat was gisteren een mooi gala van Panacea! Nadat we als commissie uit eten waren geweest vertrokken we vanaf de Grote Markt in zes (!) bussen richting de Kruisweg in Marum, een aardig uitgaanscentrum met een chique tintje. Samen met een heleboel leuke mensen een afgekochte bar stond dat garant voor een mooi feestje... en ook wel een beetje voor hoofdpijn de volgende dag.

Erwin TerugPakken

2009-04-02T02:22:00.003+02:00

Een jaar lang spaarden Marijn en ik alle pakken die Erwin in de keuken liet staat om ze vervolgens op 1 april allemaal op zijn kamer te zetten. Uiteraard was de camera aanwezig. Marijn en ik hebben er iets harder om moeten lachen dan Erwin, maar dat heeft vast iets met het late tijdstip te maken...

Snowboarden in Le Corbier

2009-02-20T12:46:00.008+01:00

Met ook blok 3.2 in the pocket kon ik na hard leren er best wel even een weekje tussenuit. Af en toe moet dat gewoon. Jan Jaap (Jean-Jacques), Arjen (Adriaantjuh) en Jasper dachten er net zo over. En zo geschiedde het dat wij na wat regelwerk vorige week middenin de Alpen op een snowboard stonden. Tien dagen lang hard vallen, hard opstaan, harder naar beneden zoeven, drinken, feesten, maar ook heel moe zijn, iets te veel geneeskundige onderwerpen bespreken (en lachen om het feit dat Jasper zijn allerdikste studieboek mee de Alp op had gesleept) en heel veel plezier hebben. Een held op een snowboard zal ik nooit worden, maar ik heb er enorm van genoten en "flink wat meters gemaakt™"! Wanneer is de volgende vakantie?

Fokke & Sukke

2008-12-12T12:09:00.001+01:00

Het afgelopen jaar bekeek ik elke dag de nieuwste Fokke & Sukke. Daarom kocht ik vandaag het boekje met alle topstrips van het afgelopen jaar en tekende Jean-Marc van Tol mij met de twee vrolijke vogels voorin.

Maarten's doe-het-zelf LP ophang systeem - deel II

2008-11-28T01:33:00.003+01:00

Ergens in september maakte ik mijn eigen doe-het-zelf LP ophang systeem en kort daarna hing hij al bij mij aan de muur. Nu ik wat meer (mooie) LPs heb is het tijd om een foto op mijn blog te plaatsen. Op de foto lijkt het overigens of hij schuin hangt, maar dat is gelukkig vertekening; de LPs hangen natuurlijk gewoon kaarsrecht. Stadium Arcadium hoort eigenlijk in de dikke hoes op mijn kast, maar die houd ik nog even in aan de muur totdat ik vervangende albums heb. Ook de Greatest Hits van Bob Dylan zal op zijn tijd vervangen worden door een normaal Dylan album (The Freewheelin' Bob Dylan, als ik die kan vinden). Kan jij alle albums benoemen?

Drummen met Cesar Zuiderwijk

2008-11-15T00:22:00.003+01:00

Als je redactielid bent van Nederlands grootste gamesblad (qua oplage), dan mag je nog wel eens naar leuke persevenementen. En zodoende stond ik gisteren met collega Wesley Domingos in NEMO in Amsterdam om Nintendo's muziekgame Wii Music uit te testen. We hadden het spel twee en een half jaar geleden al gespeeld in België. Toen zat er nog een draad aan de controller van de Wii en was het spel niet meer dan een simpele demo. Nu is het spel af en vanaf vandaag ligt hij in Europa in de winkels. Gisteren hield Nintendo dus de presentatie voor wat belangrijke en exclusieve pers. En natuurlijk mocht de Games Guide ook aanwezig zijn. Het evenement, dat wederom goed voorzien was van hapjes en drankjes, begon met een demonstratie van Cesar Zuiderwijk, de drummer van Golden Earring. Daarna werden we in groepjes ingedeeld en mochten we zelf aan de slag. Wij kwamen samen in de band met een presentatrice van Radio 1. Als je morgen om 17:15 naar "Radio Online" luistert hoor je onze namen misschien nog wel voorbijkomen. En niet alleen op Radio 1 hebben we kans om voorbij te komen. Zoals normaal is binnen onze redactie zijn wij geen stille nerds die een spelletje komen testen, maar een stel fanatieke grapjassen die heen en weer springen, maar dat hoort ook zo bij Wii Music. De persdame van Nintendo vond ons dan ook "het leukste bezig zijn met het spel". Gevolg was dat er al snel een aantal camera's op ons gericht stond tijdens het spelen. Dus wie weet zie je ons binnenkort nog wel terug op de TV. Na een lekker belegd broodje (Nintendo is een topper met catering tijdens evenementen) mochten we ook nog even drummen met Cesar Zuiderwijk. Dus nu heb ik weer een foto om te voegen aan het lijstje met bekende Nederlanders! Wederom een topdagje!

Update: de uitzending van Radio 1 vind je hier en de filmpjes van Radio Online vind je hier.

Zie je wel dat ik ze heb!?

2008-11-12T21:30:00.005+01:00

Mocht je er aan twijfelen of ik wel hersenen heb... twijfel dan niet langer! Ik heb hier het officiële bewijs dat ik een compleet brein in mijn hoofd heb en geen blik erwtensoep of iets dergelijks. En dat klopt ook wel, want toets 3.1 ging op de één of andere manier bijzonder lekker. Ik had een dikke 75% goed en ik heb eigenlijk nauwelijks van mensen met hoger gehoord. Sterker nog, het gemiddelde van wat ik heb gehoord zit ergens rond de 66%. Maar even terug naar mijn brein als geheel. Ik was eigenlijk al een tijdje benieuwd naar hoe een MRI apparaat eruit zag in het echt en hoe het zou zijn om er in te liggen. M'n studieboeken staan vol met plaatjes en ik weet zo ongeveer hoe de achterliggende techniek werkt. En toch is dan het "plaatje" niet helemaal compleet, niet zonder eigen ervaring in ieder geval. Via een tip van Arjan Beens (jahaa, dé broer van) kon ik meedoen aan een onderzoek waarbij er een heuse MRI (Magnetic Resonance Imaging, maar bij jullie vast ook bekend als kernspintomografie) scan van mijn hoofd werd gemaakt. Het mooie aan zo'n onderzoek is niet alleen dat je zo'n apparaat eens een keer van dichtbij ziet, maar ook dat er een scan van honderden euro's van je hoofd wordt gemaakt, dat je er zelfs geld voor krijgt en dat je je eigen scans ook nog eens aan kan vragen! En dat helemaal zonder veiligheidsrisico's, want de MRI scan heeft in principe geen bijwerkingen of schadelijke straling. Heel tof, want vanaf nu kan ik in 3D door mijn eigen brein scrollen. Niet alleen grappig, maar stiekem ook wel handig om mee te studeren. Ik ontdek constant dingen in mijn digitale kop die ik al geleerd heb. Conclusie: mijn brein is in ieder geval anatomisch correct. En zodoende kan ik alle bezoekers van mijn weblog eens een blik in mijn hoofd gunnen!

Hoera! Mama zag Sarah!

2008-10-26T23:14:00.002+01:00

Voor mij duurt het gelukkig nog 30 jaar, maar voor mijn moeder was het vandaag zover: ze werd maar liefst 50 jaar oud en dat werd gisteren uitbundig gevierd! Samen met mijn zusjes waren we druk in de weer geweest met het versieren van ons huis (en 400 ballonnen is veel!!!). En veel anderen droegen ook hun steentje bij om mams elk uur weer perplex te laten staan! Onder andere ontbijt op bed, live muziek en veel leuke stukjes! Het was een prachtfeest ("Het leukste verjaardagsfeest in jaren!" volgens veel van de dik 85 gasten) en gelukkig konden we vandaag een uurtje langer uitslapen! Over twee jaar gaat paps voor de bijl, dus we hebben nog eventjes om bij te komen en met nieuwe ideeën te komen.

Op de foto met de wentelwiek

2008-10-19T20:31:00.001+02:00

Ik presenteer u: de PanEssay 2008-2009. Deze flamboyante commissie zorgt al meer dan 20 jaar voor het kwaliteitsmagazine van de medische faculteitsvereniging Panacea. En daar maak ik nu al voor het derde jaar deel van uit! Speciaal voor de almanak, maar ook gewoon voor bij mij aan de muur, gingen wij vandaag op de foto met één van de vier traumahelicopters uit ons land. Ik zie hem al enkele malen per dag voorbij vliegen vanuit mijn kamer, maar nog nooit had ik de Groninger traumahelicopter van dichtbij gezien. Een uitgelezen kans dus!

Nog een bekende Nederlander!

2008-10-16T13:18:00.001+02:00

Hmm, bekende Nederlanders. Wie kent ze niet... en wie is er zelf niet eentje? Nederland kent zo'n 16 miljoen Nederlanders. Daarvan zijn er ongeveer, gemiddeld 15 miljoen bekend, dus jij en ik horen bij de schamele 1 miljoen Nederlanders die nog niet bekend zijn. Loop maar eens over straat en kijk goed om je heen: bekende Nederlanders zijn overal. Zo zat ik vorig jaar met Hilbrand Nawijn aan het bier, interviewde ik Epke Zonderland, dronk ik een wijntje bij Winschoter Jan Mulder en scoorde ik Najib Amhali voor een KEI-dochter. Vorige week was het weer zover, want toen waren we bij een redelijk besloten voorstellinkje van Hans Dorrestijn, de zwartgallige cabaretier waarvan het lied "Het WC papier is op" soms dagen door mijn hoofd zingt. En een buitengewoon aardige man die helaas binnenkort stopt met zijn voorstellingen. Nou ja, gelukkig hebben we de foto's nog!

Zebrapad

2008-10-01T19:25:00.000+02:00

Koken met Beens en Jalink!

2008-06-28T16:04:00.001+02:00

Hallo en welkom bij "Koken met Beens en Jalink"! Van de week lag de nieuwste Nintendo DS game Cooking Guide: Can't decide what to eat? in de brievenbus. Natuurlijk diende dit veredelde kookboek gereviewd te worden. Maar goed, hoe doe je dat? Het is immers geen echt spel... Dus dan maar door middel van een fotoverslag. Het resultaat, Poulet Marengo, zie je hieronder trouwens. Jamjam!

Parachutesprong

2008-06-15T02:28:00.000+02:00

Ok... het duurt drie uur, maar dan staat het ook eindelijk online. Ik heb het natuurlijk over de film van mijn parachutesprong van een paar weekjes geleden. Ter gelegenheid van de verjaardag van mijn ex-schoonoom Jan sprong ik op 10 mei jongstleden vanuit Oostwold samen met parachuteveteraan Andy op drie kilometer hoogte boven de Blauwe Stad uit een vliegtuigje. Een hele vette ervaring en zeker een aanrader! Jan, bedankt!

Beens laten schrikken is cool

2008-06-06T00:16:00.001+02:00